سید مهرزاد موسوی 17 نوشته

در روزگاری که فشارهای اقتصادی، فردی و به‌خصوص فشار اجتماعی و روانی سایه‌اش را بر زندگی روزمره همه ما انداخته، نخستین واکنش بسیاری از ما عقب‌نشینی است؛ سکوت، انزوا و فرو رفتن در خود. چیزی که در اطراف خود به وفور می‌بینیم و در همه جا - از شبکه‌های اجتماعی تا سالن سینما- احساسش کرده‌ایم. اما تجربه‌ها و…

یک اسم خوب (صددام) + یک ایده وسوسه‌انگیز در بستر یک موقعیت مرکزی جذاب (یکی از بدل‌های صدام به دستور خود او، در ابتدای جنگ به ایران برمی‌گردد تا با فیلمی کوتاه از سخنرانی‌اش زیر برج آزادی، ادعای فتح تهران را ثابت کند) + یک رضا عطاران و دو ستاره زن خوشنام (آزاده صمدی و پریناز ایزدیار؛ که تازه قرار است…

نمایش خانگی اگر می‌خواهد همچنان بازیگر مؤثر میدان رسانه بماند، ناچار است از دایره امن مخاطبان قدیمی خود بیرون بیاید و به سراغ کشف مجموعه‌های جدید مخاطب برود؛ همان چیزی که در ادبیات رسانه‌ای امروز از آن با عنوان community یاد می‌شود. پلتفرم‌هایی که تمام تمرکز خود را روی همان نسل‌های آشنا، با…

وقتی در سریالی سازنده/سازندگان تصمیم می‌گیرند جهانی تازه بسازند، انتظار یک ریتم تند و آشنا -که مُد این روزهای همه ساخته‌های سریالی شده- نشدنی است. داستان‌هایی که پیش از هر چیز نیاز به بستر دارند، باید زمان بگیرند تا آن بستر برای مخاطب تصویر شود: قواعد جهانِ تازه، لحنِ روایت، روابط میان شخصیت‌ها و…

خیلی رویداد مبارکی است که بازار محتوا در ایران و جهان هر روز شلوغ‌تر می‌شود. فقط کافی است سری به یوتیوب بزنیم تا با انبوهی از تولیدات سرگرم‌کننده فارسی‌زبان روبه‌رو شویم: چالش‌ها، گیم‌ها، ری‌اکت‌ها، گفت‌وگوهای سبک، تاک‍شو با چهره‌های مشهور، و ده‌ها شکل تازه از سرگرمیِ شیرین و سرخوشانه. این تولیدات…

در سال ۱۴۰۵، بازار تولید سریال‌های کمدی در همه پلتفرم‌های نمایش خانگی با کمبود جدی مواجه شده است؛ تولیدات بلندمدت یا جاه‌طلبانه کمدی -شاید- به دلایل مالی متوقف‌اند یا زمان‌بندی و ریسک‌های تولید باعث کاهش ساخت چنین آثاری شده است. پس از سال‌ها که سریال‌هایی چون نیسان آبی، روزی روزگاری مریخ، مگه تموم…

وقتی مجتبی شکوری پس از مدتی غیبت، در برنامه «اکنون» مقابل دوربین نشست، برای بسیاری از مخاطبان قدیمی برنامه «کتاب‌باز» و البته سازندگان، خاطره‌هایی بسیاری ورق خورد. او همان مرد آرام و خوش‌بیانی بود که درباره کتاب‌ها و زندگی حرف می‌زد. انتخاب شکوری برای حضور در «اکنون» از یک منظر، انتخابی احساسی به…

سوال اصلی و قبل از شروع هر نظر و نوشته‌ای این است؛ آیا ساخت برنامه یا رئالیتی‌شو با هدف سرگرمی اشکالی دارد؟ آیا برنامه‌هایی که با هدف -صرفاً- ایجاد لحظاتی شاد و مفرح است، مبتذل نامیده می‌شود؟ به محض انتشار قسمت اول شفرونی، موجی از واکنش‌های منفی از سوی برخی رسانه‌ها و منتقدان شکل گرفت. آن‌ها این…

در سال‌های اخیر، نفوذ شبکه نمایش خانگی در بین مردم از صداوسیما بیشتر و عمیق‌تر شده است. این فضا به تولیدکنندگان امکان داده تا موضوعاتی را که در تلویزیون کمتر مجال بروز می‌یابند، در قالب آثار متنوع به مخاطب عرضه کنند. یکی از حوزه‌هایی که هنوز در نمایش خانگی آثار کم‌شماری دارد، ساخت سریال تاریخی…

سریال‌های کمدی همواره بخشی مهم و جدانشدنی از تجربه جمعی مخاطبان ایرانی بوده‌اند؛ تجربه‌ای که طی دهه‌های گذشته در قالب آثاری چون «شب‌های برره»، «پاورچین» یا «خانه به دوش» نه‌تنها به سرگرمی مردم کمک می‌کرد، بلکه تصویری متفاوت و انتقادی از زندگی اجتماعی و فرهنگی نیز ارائه می‌داد. با این حال، سال‌های…

شکی نیست که در سال‌های اخیر، شبکه نمایش خانگی به یکی از مهم‌ترین منابع سرگرمی مردم تبدیل شده است. با گسترش پلتفرم‌های آنلاین و افزایش تولیدات داخلی، مخاطبان بیش از هر زمان دیگری به تماشای سریال‌ها و فیلم‌های ایرانی روی آورده‌اند. اما در این میان و در کنار همه تعریف و تمجیدهای مرسوم، یک چالش مهم به…

شکارگاه سریالی است که روایتگر بخش خاصی از تاریخ معاصر ایران است ولی سریالی تاریخی محسوب نمی‌شود. یعنی تاریخ (در اواخر دوره قاجار) بستر روایت درام است اما از داستانِ حقیقیِ تاریخی برداشت نشده. چیزی شبیه به بهترین فیلم نیما جاویدی، یعنی «سرخ‌پوست» که دوره پهلوی را بهانه ساخت داستانش کرده بود. همه چیز…

سریال بازنده تا قسمت نهم، حرکت نرم و نازکی روی لبه یک سریال جنایی و معمایی داشت. سعی می‌کرد سر حوصله و صبر زیاد (شما بخوانید ریتم آرام) داستانش را تعریف کند، کاراکترها را دانه دانه معرفی کند و معمایش را آرام آرام بسط دهد. اما در پایان قسمت هشتم و کل قسمت نهم، با نمایش صریح چند قتل، روی جنایی شدن…

این تیتر، می‌تواند هم تعریف و تمجید باشد و هم نباشد! کافی است قسمت اول آن را تماشا کنید تا خودتان به این برداشت برسید. ولی این ایرانی نبودن یعنی چه؟ و مثبت محسوب می‌شود یا نه؟ همه چیز درباره سریال بازنده سریال بازنده از همان ابتدا در تعریف کاراکترها، آغاز درام، طراحی صحنه و رنگ‌بندی‌ها در هر نما و…

تابو یک عبارت فرانسوی است که خوش‌سلیقه‌های ایرانی به «پَرهیزه» ترجمه‌اش کرده‌اند. کلمه‌ای که خودش معنای اصلی را می‌رساند؛ رفتارها، گفتارها یا امور اجتماعی که برطبق رسم و آیین یا مذهب، ناپسند، ممنوع و نکوهش‌پذیر است. اما ماجرا وقتی سخت می‌شود که همه این پرهیزه‌ها، محدودیت‌هایی روی کاغذ باشد نه…

پلات فیلم بی بدن یا در فرم تبلیغاتی‌اش بیبدن، خَلقا، خُلقا و منطقا همان فیلم درخشان «علفزار» (کاظم دانشی) است. با همان جنس آغاز، همان مدل کشش، همان سوژه‌های نایافته و دیریافته و همان التهاب ولی با پایانی بهتر از نسخه اصلی خود. جالب آنکه کاظم دانشی خودش سوژه‌ها را از لای پرونده‌های قوه قضاییه بیرون…

بعد از ۲۴ هفته «سریال تموم عمر چندتا بهاره» به قسمت آخر رسید. سریالی که قرار نبود در همان قسمت‌های ابتدایی مخاطبانش را شگفت‌زده کند، داستان غریبی برایشان تعریف کند یا معضل پیچیده‌ای را شرح دهد. مگه تموم عمر... سریال کمدی هم نبود که مخاطبان را به قهقهه وادارد یا با بزن و بکوب و حضور ستاره طنز…