با وجود کثرت تعداد مسابقات تلویزیونی و در میان تعداد قابل توجه رئالیتیشوها و گیمشوهای تولید و پخش شده در پلتفورمها، کمتر میتوان به برنامهی قابل قبولی رسید که علاوه بر ملحوظ نمودن پارامترهای لازم برای حفظ جذابیتهای مرسوم مسابقات و ایجاد تهییج در میان مخاطبان عام با رعایت اصول استاندارد برنامهسازی، اهداف بالاتری همچون آموزش، استعدادیابی، هنرنمایی و یا افزودن آموزهای اخلاقی یا علمی به مخاطب داشته باشند. از این رو است که غالب برنامههای این چنینی از منظر مخاطبان فرهیخته و سختپسند، مورد استقبال و توجه قرار نگرفته و از این میان تنها تعداد بسیار معدودی از این آثار توانستد مورد توجه این قشر از مخاطبان جدی سینما، تلویزیون و پلتفورمها قرار گیرند.
از دیگر سو، با گسترش تولید و پخش تلویزیون- واقعیتها از اوایل دهه نود میلادی، تعداد زیادی از این آثار برای مخاطبان با سلایق و ذائقههای مختلف اجرا گردیده و همین تنوع فرمی و محتوایی باعث شده ایده بسیاری از این رئالیتیشوها در سالهای بعد توسط کشورهای دیگر تقلید شده و با بومیسازی و تغییر برخی جزییات مورد توجه مخاطبان سایر کشورها قرار گیرد. صداتو نیز با همین رویکرد و بر مبنای همین روش با پیگیری الگوی محبوب یک مسابقه کره ای به نام I Can See Your Voice (که در سال 2020 با انجام تغییراتی در آمریکا ساخته شد) سعی در جلب نظر کلیه علاقهمندان به هنر موسیقی و بازیگری را داشته و از این رو توانسته در طول دو فصل مخاطبان جدی و ثابتی را به دست آورد.
گیمشویی که با ایرانیزه کردن برنامه موسیقایی کرهای مذکور و با وجود محدودیت همیشگی ممنوعیت پخش صدای خوانندگان زن، در تلاش است تا علاوه بر اینکه مسئله سرگرمی و تفریح مخاطب را در اولویت قرار داده و از خلق لحظات شاد با بهرهگیری از توان بازیگری و خوانندگی چهرههای شناخته شده دریغ نکند، به رسالت مهم معرفی چهرههای جدید و گمنام عرصه موسیقی و همینطور نمایش نیز پرداخته و بدین شکل با رویکردی برانگیزنده و مشفقانه، علاوه بر اینکه مخاطب را تا لحظه نهایی دریافت/ عدم دریافت جایزه شرکت کننده اصلی همراهی میکند، با معرفی استعدادی جدید، سعی در حمایت از هنردوستی علاقهمند نیز دارد. در واقع همین تفکر، نقطه افتراق صداتو با بسیاری از رئالیتیشوهای بیمحتوا و بیارزش مروسم بوده که در عمل و برخلاف ظاهر، هدفی جز اتلاف وقت مخاطب نداشته و در نهایت هیچ سودی برای تماشاگر ندارند.
از سوی دیگر و بنا بر رسم همیشگی برنامه های موفق و پرمخاطب، صداتو نیز با ترویج پیام «فرصتی برای دیده شدن فرزندان ایران» به شیوه ای معقول سعی در استمرار تولید برنامه داشته و از این رو بعد از فصلهای یک و دو، فصل سوم با حضور سه چهره جدید و تغییراتی مثبت (به ویژه در بخش استودیو مخفی) شروعی قابل قبول داشته و توانسته در دو قسمت آغازین مخاطب را با خود همراه کند.
از این رو و بر اساس همین تغییرات میتوان انتظار داشت که حفظ لحن طنازانه صداتو با حذف زوج شریفیان – بحرانی برای این برنامه چالشساز خواهد بود و از طرفی تسلط بیشتر سیامک انصاری در مجریگری و هدایت بهتر برنامه نسبت به محسن کیایی (که برخلاف انصاری سابقه و رزومه قابل توجهی در حوزه اجرا نداشته است) میتواند برگ برندهی دیگری برای صداتو باشد. نباید از این نکته غافل شد که حضور دلسوزانه شبنم مقدمی به عنوان همیار یا کمک کننده در کنار شرکتکنندگان، توقع مخاطب را از جای خالی مقدمی بالا خواهد برد و الیکا عبدالرزاقی را نیز در این چالش، با تیم تولید صداتو همراه خواهد بود.
با آغاز فصل سوم صداتو و با بررسی میزان موفقیت و محبوبیت این برنامه در میان مخاطبان میتوان بر این حقیقت صحه گذاشت که این برنامه در کنار زابیواکا در کارنامه کاری حامد جوادزاده به اثری قابل قبول بدل شده و توانسته به خوبی مخاطب را با خود همراه و همسو کند.
سلام داوری بسیار ضعیف و پرحاشیه مخصوصا لج بازی آقای شرفیان به عنوان یک فرد مجرب اعصاب خوردیع
سلام داوری بسیار ضعیف و پرحاشیه مخصوصا لج بازی آقای شرفیان به عنوان یک فرد مجرب
به شخصه برای من و خانواده من صداتو فصل ۳ بسیار دیدنی تر و جذاب تر بود ، وجود یک خواننده درجه ۱ متناسب با برنامه ای که محتواش خوانندگی هست لازم بود و با حضور محمد علیزاده این باگ برطرف شد ، به مراتب حضور سیامک انصاری کلاس برنامه رو برده بالا نه که آقای کیایی بد باشه نه ایشون هم عالی بودن اما پختگی و سال ها تجربه انصاری اعتبار داده به برنامه ، اعضای جدید کاملا جای خودشون رو پیدا کردن و احساس اضافه بودن یا عدم همخوانی با بقیه اصلا به چشم نمیاد، تنها ایرادی که میشه به این فصل گرفت استودیو مخفی هست که در صورت اصلاح و بهبود این بخش یا اصلا جایگزینی با بخشی دیگه میتونه این برنامه رو بی نقص کنه ،در نهایت بنظرم بهترین برنامه ای که در فیلیمو ساخته میشه همین صداتو هست مرسی از فیلیمو
واقعا “فصل 3 صداتو” هیچ جذابیتی نداره برای تماشا و حیف از این هزینه زمانی-مالی و صدحیف از این برنامه باکیفیت که توی این فصل چنین شکلی به خودش گرفت!
اکت های طنازانه محسن کیایی و اجرای خوب و تقریبا مسلطش جدای از ظاهر خوب ایشون در رسانه تصویری، صحبت های نمکین، شوخی های خنده دار و بجای محمد بحرانی با باقی داورها، دانش موسیقایی، تحلیل های ریزبینانه شبنم مقدمی و حدسیات اغلب درست ایشون و حتی سربه سر گذاشتن هاشون با ناخدا، شور و حال محمد بحرانی در برنامه و هنرنمایی های ایشون، نبود این سه هنرمند رو در کنار امیرمهدی ژوله و محسن شریفیان بیش از پیش در فصل 3 به رخ می کشه و نتیجتا باعث می شه شمار مخاطبان این رئالیتی شوی شاد و جذاب افول پیدا کنه. با درنظر داشتن این موارد (در فصل 1 و 2) و مقایسه آن با شرایط فعلی مسابقه در این فصل (3)، حضور غیرحرفه ای و نه چندان مناسب سه عضو جدید یعنی الیکا عبدالرزاقی نسبتا بازیگر، محمد علیزاده به عنوان خواننده(!) و سیامک انصاری به اصطلاح کمدین و موزیسین در این مسابقه پررنگ تر جلوه می کنه. حتی تلاش این 3 عضو جدید در بیش تر جاها برای کپی برداری از روی دست 3 عضو قبلی بیش تر به این موضوع دامن می زنه. از جمله اشاره خانم عبدالرزاقی به شاعر و ترانه سرای قطعه اجرایی توسط شرکت کننده و به حاشیه رفتن به جای تحلیل، گیردادن های سیامک انصاری و محمد علیزاده به ناخدا و مواردی از این دست.
امیدوارم در فصل 4 برنامه به روال قبلی برگرده حتی الامکان یا حداقل انتخاب های هوشمندانه تری انجام بشه به جای این 3 عضو جدید تا برنامه باز هم مخاطب خودش رو پیدا و حفظ کنه.
پیشنهاد من برای جایگزینی این 3 عضو، در صورتی که اعضای قبلی باز هم امکان حضور نداشته باشن به هر دلیل :
به جای سیامک انصاری / رامبد جوان
به جای محمد علیزاده / امید حاجیلی
به جای الیکا عبدالرزاقی / مرجانه گلچین
ممنون از توجه و تشکر از زحمات آقای حامد جوادزاده و تیمشون و مرسی فیلیمو🌺