تشخیص هویت یک زن

نظرات رو خوندم واقعا بعضی نظرات رو میخونی متعجب میشی مگه داریم با این اعتماد بنفس مزخرف بنویسید. دوستان تمام چیزیهایی که دربرخورد بابک با رویا میدید زاییده ذهن رویا بود درواقع این رفتار بابک با زیبا بود تقریبا نمونه ایرانی جزیره شاتر دی کاپریو. به نظر فیلم بدی نبود از لحاظ روانشناختی نمیشه گفت اسکیزوفرنی. در ضمن این فیلم شاید دیدن دوباره ش خیلی راحت تر قابل درک بشه

جالب و متفاوت بود ترس نا امنی رو توی وجودم قلقلک داد یه تجربه جدید بود مرسی از سازندگان ولی فیلمساز انگاری قصد داشت عمدا تماشاگر بزاره تو خماری ولا تا آخرش نفهمیدم این واقعی بود رویا بود یا تخیلی هنوزم توی بهت هستم.😅

نمی دانم چرا باوجود این همه موضوعات واقعی وجدید برخی کارگردانان سراغ اینگونه ماجراهای بی سروته وخزعبل می روند و بیننده را نادان واحمق فرض می کنند اونا بجای اینکه روی چنین جوضوعاتی وقت وهزینه تلف کنند بیشتر مطالعه وتحقیق کنند اینهمه اتفاقات جالب وعجیب درضمن فیلم اخرش مبهم وخیلی اعصاب خورد کن بود

به نظرم فیلم جالبی بود ، خیلی جالب که بعد از دیدنش تازه باید فکر کنی و پازلها رو بچینی کنار هم تا بفهمی تابلو چی هست. در کل عصیان رو خوب به تصویر کشیده بود. خیلی خوب. و شاید یه جور میخواست تاریکی رو بپوشونه که القا نکنه بد باشیم. اختلاسگر باشیم و….. .

با سلام و عرض ادب، به نظر من مهمترین مطلبی که از این فیلم میتوان برداشت نمود این است که باید بپذیریم اگر مراقب زندگی خودمان نباشیم و ارتباط خوب و سازنده با همسرمان نداشته باشیم ممکن است فردی بیاید و خیلی راحت جای ما را در خانوده بگیرد و ما را مجبور به خروج از زندگی قبلی و تن دادن به یک زندگی جدید بکند که شاید به هیچ وجه با خواسته و روحیات ما سازگار نباشد و چاره ای جز پذیرش آن نداشته باشیم و حتی عزیزترین افراد خانواده مانند پدر و مادر نیز ما را ترک کنند.

فارغ از هر برداشتی که می‌شود از این فیلم کرد ممکن است این سوال در ذهن مخاطب ایجاد کند که چه میزان شخصیت و هویت ما وابسته به حضور و باور اطرافیان است؟ اگر به قولی شب بخوابیم و صبح بیدار شویم و اطرافیان دیگر به ما باور نداشته باشند آیا باز همان آدم سابق می‌توانیم باشیم و یا به قول زیبا آیا با از یاد بردن گذشته، هویت مان تغییر می‌کند؟ و در این از یاد بردن چه قدر دیگران تاثیرگذار هستند؟ آیا این دیگران نبودند که رویا را فراموش کردند؟ آیا رویا با از دست دادن اطرافیان نبود که بی رویا شد؟

فیلم بسیار زیبا و به معنی واقعی رمزالود و بهت برانگیز با بازی بسیار عالی خانم طناز طباطبایی

به معنی واقعی بیننده را سردرگم و دچار بهت میکنه که رسالت فیلم همین هست.
در ابتدا شاید اندکی حس ترحم برای رویا در بیننده شکل بگیره اما پیش تر که میره فقط بهت و تعجب و ابهام و معماست که جای ترحم رو میگیره و فقط علامت سوال و عدم اطمینان قوت میگیره.
خداقوت به بازیگران خوب و اقای وزیردفتری

فیلم جزیره شاتر! این فیلم دقیقا با قالب روانشناختی جزیره شاتر ساخته شده شما اون فیلمو ببینید این فیلمو راحت‌تر میفهمید

مزخرف ترین فیلمی ک تو زندگیم دیدم واقعا حیف وقتی ک گذاشتم نصف شبی بیخوابی کشیدم تاتهش ببینم شااااااید به نتیجه برسه،ینی حیف واقعا

به نظرم حتی اگر نویسنده و کارگردان بخوان موضوع روانشناسی و تغییر تدریجی شخصیت و تبدیل شدن به یک شخص دیگه رو به تصویر بکشه باید باورپذیر باشه،، روابط باید منطق داشته باشند نه اینکه دهها تناقض تو ذهن بیننده بوجود بیاد، رویا این همه دوست و رفیق داشت پدر و مادر داشت، تو گوشیش شماره های اونها رو داشت تصویر و فیلمشون رو داشت چرا باید نقش خودش در قالب یک زن دیگه رو به این راحتی بپذیره و مقاومت نکنه در برابر این تغییر، دیدن آقای سهامی در عینک فروشی به چه معنا بود؟ ذهنیت خودش تغییر کرده بود دستگاه انگشت نگاری چرا نتیجه ش تغییر کرد و….. در کل فیلم باور ناپذیر و فاقد بستر منطقی مناسب جهت ارسال پیام برای مخاطب بود

میدونید شماهایی که نظرِ منفی میدید، هیچ درکی از این موقعیت ندارید.
منی که زندگیِ مشترکِ اولّم با تمامِ عشقی که داشتم منجر به طلاق شد و خیلی زود مجبور شدم با آدمی که هرگز ایده‌آلم نبود و خواستِ خانواده‌ام بود ازدواج کنم…با تمامِ وجود این فیلم و حس کردم.
الان دیگه اون آدمِ عاشقِ سرزنده‌ی جسور نیستم؛ شریکِ زندگیِ دوّمم منو تبدیل به یه آدمِ ترسوی تنبلِ بی‌انگیزه کرد، آدمی که گاهی خودمم باورم نمیشه بهش تبدیل شدم من هویتم و از دست دادم؛ درست مثلِ رویا و الان یه آدمِ بی‌رویا هستم و منتظرم تا مرگِ فیزیکیم اتفاق بیافته.
کی بودم؟! چی شدم؟! بخاطرِ تو

می تونست فیلم خوبی باشه ولی متاسفانه دارای ابهامات خیلی زیادی بود و پیوستگی داستان مشکل داشت. فیلمساز می خواسته چیزی بگه ولی اصلا نتونسته و ببیننده رو هر لحظه جایی برده و آخرش هم رها کرده.

خیلی فیلم عجیب و غریب بود و من اینجور فیلم اصلا ندیده بودم داستانی رو خیلی دوست داشتم ….اما بازی طنازطباطبایی آنقدر فوق العاده بود با هر حالتی که بازی میکرد مخاطب هم همون حس رو می‌گرفت

به نظرم ارزش وقت گذاشتن رو نداشت بی محتوا وچرت

من واقعا متوجه نشدم چطور لیلی میشناختش پس؟ چرالیلی حالش بد بود تو تولد ؟ زخم دستش چطوری ایجاد شد ؟

سلام به نظر من خلاصه بخوام بگم این میشه که اگر در جایگاهی که هستی قدرش رو ندونی کسانی هستن که آماده هستن جای شمارو بگیرن و شما مجبور میشی وارد یه زندگی دیگه بشی و جایگاه کس دیگه‌ایی رو پر کنی و زندگی جدیدی رو شروع کنی

من برداشتم از فیلم این بود که کل جریانات فیلم از اول تا اواخر فیلم جایی که شخصیت اصلی میره توی کلانتری و با هویت جدیدی از خودش روبرو میشه تا قبل از اون کل چیزایی که می بینیم ساخته و پرداخته ی ذهن بیمار شخصیت اصلیه و اون افراد وجود خارجی ندارن البته در مورد سکانس تولد زیبا که همه جمع شدن و یه حرفایی گفته میشه و اخرش رویا و در واقع هانیه رو به پلیس تحویل میدن ، این سکانسو شک دارم شاید این بخش واقعا اتفاق افتاده ینی هانیه که اسکیزوفرنی داره از خونش خارج شده گم شده به خونه ی یه زوج جوون پناه برده و اخرش با کلی تنش و دعوا و چالش تحویل پلیس میدنش اما اتفاقات و شخصیتی که رویا داره و اونچه که از دید اون نمایش میدن همگی ساخته ی ذهن هانیه بیمار هست به نظر من فیلم جذاب و تاثیر گذاری هست اما چن تا مشکل اساسی داره شایدم از نظر من مشکل هست اینکه اگر هانیه بیمار اسکیزوفرنیک هست اونچه که تو ذهنش ساخته بر چه اساسیه ؟ نباید در واقعیت و زندگی گذشته ی هانیه قرینه هایی وجود داشته باشه یا زمینه هایی که نشون بده چجوری این اتفاقات تو ذهنش شکل میگیره ؟ البته ممکنه چنین منطقی برای یه بیمار اسکیزوفرنی وجود نداشته باشه ینی ادمها و دنیای ذهنیش هیچ ربطی به اتفاقات گذشته ی زندگیش نداشته باشن حداقل ربط ظاهری نداشته باشن و همچین بایدی در مورد این بیمارا وجود نداشته باشه اما وقتی شوهر هانیه پیداش می کنه چرا یه جوری رفتار می کنه انگار هیچی از بیماری زنش نمی دونه ؟ مگه این بیماری یهو پیش میاد بدون اینکه هیچ نشونه ای از قبل داشته باشه؟ و تازه با وجود این بیماری بعدشم هانیه باردار میشه ! این یکم غیرمنطقی به نظر میاد یا مثلا لیلی شخصیتیه که توی دنیای خیالی هانیه بیشتر از بقیه درکش می کنه اما داستان از رو این رد میشه و هیچی بازش نمی کنه ! توی رویاهای هانیه مادرش واقعیه و مادر واقعی خودشه که در پایان فیلم صداش صدای همون بازیگره شاید بهتر بود از همون اوایل فیلم که دنیای ذهنی یک بیمارو نمایش میدن یه چیزایی هم از زندگی واقعیش لابلای اونا می گنجوندن که یه قرینه ای برای صحنه های پایانی فیلم باشه چون بسیار روی دنیای ذهنیش مانور میدن اما از روی زندگی واقعیش خیلی سریع رد میشن و یه جوریم نشون میدن انگار همه چیز خیلی عادیه برای اطرافیانش، اما در کل اثر تامل برانگیزی بود غافلگیر کننده بود ذهن رو درگیر می کرد ادمو توی دنیای خودش می برد و یه جاهایی هم مشخصه که دنیای ذهنی شخصیت اصلی هم داره سعی میکنه بهش بگه تو یه چیزاییو فراموش کردی مثل اون صحنه ای که ناهید خوابشو تعریف می کنه و میگه توی خواب پسرمو نشناختم