ادای احترام تارانتینو به رابرت ردفورد
کوئنتین تارانتینو، کارگردان سرشناس هالیوود، در مراسم اهدای جایزه پیشگام جشنواره بینالمللی فیلم بربنک، با قدردانی از رابرت ردفورد، بنیانگذار جشنواره و مؤسسه ساندنس، نقش او را در شکلگیری و رشد سینمای مستقل در آمریکا بیبدیل خواند. تارانتینو در گفتوگویی صریح و پرشور با مخاطبان، از خاطرات حضورش در ساندنس، مسیر حرفهایاش از «سگهای انباری» تا «جانگو آزادشده»، همکاریهای ماندگار با بازیگرانی چون بروس ویلیس، ساموئل ال. جکسون و اوما تورمن، و همچنین نگرانیهایش درباره آینده و بازنشستگی پس از دهمین فیلم سخن گفت.
کوئنتین تارانتینو در جشنواره بربنک با دریافت جایزه پیشگام (Vanguard Award) مورد تقدیر قرار گرفت و درباره مسیر حرفهایاش سخن گفت. وقتی از او پرسیده شد که آیا واقعاً پس از فیلم دهمش بازنشسته میشود یا نه، گفت: «این نقشهام هست. ببینیم چه میشود.»
رابرت ردفورد؛ فهرست بهترین فیلم ها و بازی ها
کوئنتین تارانتینو یکشنبهشب در جشنواره بینالمللی فیلم بربنک، فرصت را غنیمت شمرد تا از رابرت ردفورد، افسانه فقید هالیوود، به خاطر سهم عظیمش در سینمای مستقل قدردانی کند.
ردفورد که در ۱۶ سپتامبر در سن ۸۹ سالگی درگذشت، بنیانگذار جشنواره فیلم ساندنس و مؤسسه ساندنس بود؛ نهادهایی که به مهمترین بستر رشد و نمایش فیلمهای مستقل در آمریکا بدل شدند و شاید بتوان گفت عمیقترین و ماندگارترین اثر ردفورد بر هالیوود بودند.
تارانتینو در هتل ماریوت بربنک جایزه پیشگام را دریافت کرد و سپس در گفتوگویی مفصل با اسکات فاینبرگ از هالیوود ریپورتر درباره تمام مسیر حرفهایاش صحبت کرد. وقتی صحبت به دوران اوایل دهه ۹۰ و صعود او رسید، تارانتینو از حضورش در ساندنس و تأثیر فراموشنشدنی آن گفت:«هیچیک از ما فیلمسازان مستقل بدون مؤسسه فیلم ساندنس امروز اینجا نبودیم.»
تارانتینو در سال ۱۹۹۱ و در مراحل ابتدایی ساخت نخستین فیلم بلندش «سگهای انباری» در آزمایشگاه کارگردانان ساندنس شرکت کرده بود. او به یاد آورد که از بودن در کنار بزرگان سینما شگفتزده شده بود:«من با تری گیلیام سروکار دارم، با فولکر شلوندورف، با استنلی دانن… استنلی دانن، فولکر شلوندورف و تری گیلیام در اتاق تدوین من بودند، همان وقتی که داشتم اولین صحنهام را روی ویدئوکاست تدوین میکردم!»
او یادآور شد که همان شب اول، در یک ضیافت، ناگهان به چیزی پی برد:«پول زیادی و آدمهای زیادی فقط برای ما وقت و انرژی میگذارند تا به ما فرصت بدهند یک فیلم مستقل بسازیم. به ما میگفتند: “شما جوان هستید، ممکن است سخت بگیریم و اذیتتان کنیم، اما شما را میبینیم.” برایم باورکردنی نبود که چیزی میتواند اینقدر هنری و نوعدوستانه باشد.»
جمعیت سالن سخنان او را با تشویق بلند پاسخ داد و تارانتینو افزود:«پس خیلی ممنونم آقای ردفورد.»
گفتوگوی او با فاینبرگ حضار را مجذوب و البته سرگرم کرد، چراکه تارانتینو با شور و انرژی خاطراتی از پشتصحنه فیلمهایش و روند هنریاش تعریف میکرد.
او از دوران انتخاب بازیگران «داستان عامهپسند» گفت: بروس ویلیس میخواست نقش قاتل «وینسنت» را بازی کند، اما تارانتینو او را برای نقش مشتزن «بوچ» میخواست. آن دو مدام با هم بحث میکردند تا اینکه تارانتینو از ویلیس خواست یک بار دیگر فیلمنامه را بخواند. فردای آن روز، ساعت ۸ صبح، ویلیس با او تماس گرفت و گفت:«کوتاهترین جمله در انجیل این است: “عیسی گریست.” کوتاهترین جمله در هالیوود این است: من هستم.»
تارانتینو درباره رابطهاش با ساموئل ال. جکسون هم توضیح داد؛ بازیگری که بیش از هرکس دیگر آزادی عمل در دیالوگهای او دارد:«وقتی دیالوگ مینویسم، دارم موسیقی مینویسم، شعر مینویسم، کمی هیپهاپ مینویسم، کمدی استندآپ مینویسم… و زندگی. دارم تلاش میکنم ضرباهنگ زندگی واقعی را ثبت کنم. وقتی او این دیالوگها را میگوید، موسیقی میشنوم، شعر میشنوم، کمدی، هیپهاپ، ریتم را میشنوم.»
او درباره اقتباس از رمان المور لئونارد که به فیلم «جکی براون» تبدیل شد، گفت نمیخواسته یک «آتشی زودگذر» باشد. همچنین درباره همکاری با اوما تورمن افزود: «من مثل سرجیو لئونه بودم و او کلینت ایستوود من.»
تارانتینو اعتراف کرد که شکست تجاری «اثبات مرگ» و پروژه مشترک با رابرت رودریگز یعنی «گرایندهاوس» برایش دردناک بود:«احساس میکردم انگار تماشاگران سینما دوستدخترم هستند و از من جدا شدند.»
او گفت در آن دوران از تونی اسکات و استیون اسپیلبرگ مشورت و حمایت گرفت.
هنگام برنامهریزی برای «جانگو آزادشده» نیز با تردیدهای بزرگی دستوپنجه نرم میکرد؛ اینکه آیا فیلمبرداری در یک مزرعه واقعی باعث برانگیختن دوباره زخمهای تاریخی میشود یا نه. حتی به فکر فیلمبرداری در برزیل افتاد. اما در نهایت سیدنی پوآتیه به او گفت:«به نظر من تو از فیلم خودت میترسی. باید از این ترس عبور کنی و شجاع باشی.»
وقتی فاینبرگ پرسید آیا فیلم دهم او واقعاً آخرین فیلمش خواهد بود، پاسخ داد:«این نقشهام هست. ببینیم چه میشود.»
او همچنین گفت دیگر سراغ پروژهای درباره جان براون، فعال ضدبردهداری، نخواهد رفت. درباره معنای «تارانتینووار» گفت: «من فقط فکر میکنم یعنی یک داستان جنایی پر از آدمهای بذلهگو.» و افزود که به نظرش «انسداد نویسندگی» (writer’s block) یک افسانه است.
در میان حاضران در مراسم میتوان به مادرش کانی مکهیو، نماینده دیرینهاش مایک سیمپسون، رئیس سونی پیکچرز تام راثمن، و کریستین مدسن (فرزند بازیگر فقید و همکار تارانتینو، مایکل مدسن) اشاره کرد.