همه چیز درباره جشنواره ونیز 2025

هشتاد و دومین دوره جشنواره ونیز Venice 82 از ۵ تا ۱۵ شهریور ۱۴۰۴ (۲۷ اوت تا ۶ سپتامبر ۲۰۲۵) در لیدو برگزار شد و اینجا جدول امتیازی و نقدهای اولیه به فیلم های مهم جشنواره ونیز 2025 را می‌خوانید.

فهرست برندگان جشنواره فیلم ونیز ۲۰۲۵

میانگین امتیاز منتقدان دو سایت معتبر به فیلم‌های جشنواره ونیز 2025

میانگین امتیاز منتقدان دو سایت معتبر اینجا جمع شده است؛

نام فیلم	امتیاز میانگین راتن تومیتوز	امتیاز میانگین متاکریتیک	حضور در بخش
صدای هند رجب (کوثر بن هنیه) The Voice of Hind Rajab	100 درصد رضایت بر اساس 23 نقد	85 از 100 (11 نقد)	مسابقه اصلی
سیمِ مرد مرده (گاس ون سنت) Dead Man’s Wire	100 درصد رضایت بر اساس 19 نقد	73 از 100 (12 نقد)	خارج از مسابقه
خانه دینامیت (کاترین بیگلو) A House of Dynamite	91 درصد رضایت بر اساس 35 نقد	88 از 100 (18 نقد)	مسابقه اصلی
ماشین کوبنده (بنی صفدی) The Smashing Machine	79 درصد رضایت بر اساس 58 نقد	70 از 100 (23 نقد)	مسابقه اصلی
زمین ما (لوکرسیا مارتل) Nuestra Tierra / Landmarks	92 درصد رضایت بر اساس 12 نقد	80 از 100 (3 نقد)	خارج از مسابقه
پدر مادر خواهر برادر (جیم جارموش) Father Mother Sister Brother	87 درصد رضایت بر اساس 23 نقد	79 از 100 (12 نقد)	مسابقه اصلی
جادوگر کرملین (اولیویه آسایاس) The Wizard of the Kremlin	43 درصد رضایت بر اساس 28 نقد	56 از 100 (16 نقد)	مسابقه اصلی
رُز نوادا (مارک جنکین) Rose of Nevada	100 درصد رضایت بر اساس 15 نقد	83 از 100 (9 نقد)	افق‌ها
شهرت دیرهنگام (کنت جونز) Late Fame	83 درصد رضایت بر اساس 12 نقد	76 از 100 (9 نقد)	افق‌ها
فرانکنشتاین (گیرمو دل تورو) Frankenstein	82 درصد رضایت بر اساس 68 نقد	74 از 100 (27 نقد)	مسابقه اصلی
زیر ابرها (جانفرانکو رزی) Below the Clouds	85 درصد رضایت بر اساس 9 نقد	90 از 100 (7 نقد)	مسابقه اصلی
چاره‌ای نیست (پارک چان-ووک) No Other Choice	100 درصد رضایت بر اساس 38 نقد	87 از 100 (16 نقد)	مسابقه اصلی
انگلیسی دست‌وپاشکسته (آیِن فورسایث و جین پالرد) Broken English	88 درصد رضایت بر اساس 9 نقد	—	خارج از مسابقه
مشغول کار (والری دونزلی) At Work	50 درصد رضایت بر اساس 8 نقد	61 از 100 (6 نقد)	مسابقه اصلی
پس از شکار (لوکا گوادانینو) After the Hunt	50 درصد رضایت بر اساس 36 نقد	54 از 100 (16 نقد)	خارج از مسابقه
سرپوش (لورا پویترس) Cover-Up	100 درصد رضایت بر اساس 16 نقد	83 از 100 (8 نقد)	خارج از مسابقه
جی کلی (نوا بامباک) Jay Kelly	85 درصد رضایت بر اساس 39 نقد	66 از 100 (17 نقد)	مسابقه اصلی
بوگونیا (یورگوس لانتیموس) Bugonia	93 درصد رضایت بر اساس 41 نقد	75 از 100 (16 نقد)	مسابقه اصلی
یتیم (لاسلو نِمش) Orphan	57 درصد رضایت بر اساس 14 نقد	—	مسابقه اصلی
رحمت (پائولو سورنتینو) La Grazia	79 درصد رضایت بر اساس 24 نقد	69 از 100 (12 نقد)	مسابقه اصلی (فیلم افتتاحیه)
خاطرات کارگردان (الکساندر سوکوروف) Director’s Diary	85 درصد رضایت بر اساس 3 نقد	—	خارج از مسابقه
فیل‌های شبح‌وار (ورنر هرتسوک) Ghost Elephants	95 درصد رضایت بر اساس 9 نقد	—	خارج از مسابقه
سرگیجه کیم نواک (الکساندره او. فیلیپه) Kim Novak’s Vertigo	88 درصد رضایت بر اساس 9 نقد	—	خارج از مسابقه
حکایت سیلیان (تامارا کوتِفسکا) The Tale of Silyan	100 درصد رضایت بر اساس 10 نقد	—	خارج از مسابقه
غریبه (فرانسوا اوزون) L’Étranger / The Stranger	100 درصد رضایت بر اساس 10 نقد	79 از 100 (7 نقد)	مسابقه اصلی
مارک به روایت سوفیا (سوفیا کوپولا) Marc by Sofia	87 درصد رضایت بر اساس 8 نقد	—	خارج از مسابقه
در دست دانته (جولیان اشنابل) In the Hand of Dante	41 درصد رضایت بر اساس 17 نقد	40 از 100 (1 نقد)	مسابقه اصلی
دوسه (پیئترو مارچلو) Duse	80 درصد رضایت بر اساس 9 نقد	—	مسابقه اصلی
ربودن آرابلا (کارولینا کاوالی) The Kidnapping of Arabella	80 درصد رضایت بر اساس 3 نقد	—	افق‌ها
خورشید بر همه ما طلوع می‌کند (کای شانگجون) The Sun Rises on Us All	65 درصد رضایت بر اساس 8 نقد	69 از 100 (5 نقد)	مسابقه اصلی
دوست ساکت (ایلدیکو اِنیِدی) Silent Friend	100 درصد رضایت بر اساس 12 نقد	89 از 100 (6 نقد)	مسابقه اصلی
عهد آن لی (مونا فستوولد) The Testament of Ann Lee	89 درصد رضایت بر اساس 35 نقد	78 از 100 (15 نقد)	مسابقه اصلی
آخرین وایکینگ (آندرس توماس ینسن) The Last Viking	100 درصد رضایت بر اساس 7 نقد	83 از 100 (1 نقد)	خارج از مسابقه
نابغه تنیس من (آندریا دی استفانو) My Tennis Maestro	100 درصد رضایت بر اساس 3 نقد	—	خارج از مسابقه
بازسازی (راس مک‌اِلوی) Remake	100 درصد رضایت بر اساس 6 نقد	90 از 100 (6 نقد)	خارج از مسابقه
سوفلور (گاستون سولنیکی) The Souffleur	85 درصد رضایت بر اساس 3 نقد	—	افق‌ها
خیابان مالاگا (مریم التوزانی) Calle Málaga	88 درصد رضایت بر اساس 9 نقد	63 از 100 (4 نقد)	اسپات‌لایت ونیز
شهر موتور (پاتسی پانسایرولی) Motor City	79 درصد رضایت بر اساس 14 نقد	—	اسپات‌لایت ونیز

 

نقد و بررسی فیلم های جشنواره ونیز 82

فیلم صدای هند رجب | کوثر بن هنیه | The Voice of Hind Rajab

• کوین ماهر از «تایمز» (امتیاز 100 از 100):‌ پس از تماشای یک هفته فیلم‌های هالیوودی خبرساز و پرسروصدا اما اغلب سبک و احمقانه، مصالحه‌ناپذیرترین و از نظر سیاسی مهم‌ترین فیلم جشنواره ونیز از راه رسید؛ اثر جدید بن هنیه که تماشاگری را ناامید نمی‌کند.
• شِری لیندِن از «هالیوود ریپورتر»:‌ دیگر به‌سختی می‌شود حرفی برای گفتن پیدا کرد اما امیدوارم خیلی‌ها این فیلم را ببینند.
• گای لاج از «ورایتی»:‌ فیلم صدای هند رحب واقعا ویرانگر است. صدای آرشیوی حقیقی استفاده‌شده در فیلم، در هر بستری به یک تاثیر احساسی ‌بی‌رحمانه منجر می‌شد؛ با وجود این، چنین میخکوب کردن تماشاگران سینمایی به‌طوری که نتوانند از فیلم دست بکشند یا رو برگردانند یا حتی وقفه‌ای در دیدن آن ایجاد کنند ارزشی دوچندان به شمار می‌رود.

اطلاعات بیشتر و نقد فیلم صدای هند رجب را اینجا بخوانید

فیلم شهرت دیرهنگام | کنت جونز | Late Fame

• اوئن گلیبرمن از «ورایتی» (امتیاز 90 از 100):‌ کنت جونز به معنی واقعی کلمه یک فیلمساز کنجکاو است و این ویژگی‌ای است که فیلمنامه‌نویس او در فیلم شهرت دیرهنگام، سَمی بِرچ، هم از آن برخوردار بوده است؛ نویسنده‌ای که فیلم مه دسامبر / ازدواج با اختلاف سنی را در کارنامه دارد.
• شری لیندن از «هالیوود ریپورتر» (امتیاز 80 از 100):‌ فیلم شهرت دیرهنگام که توامان یک هجویه در باب تظاهرهای هنری و یک مطالعه شخصیتی است روی لحظه‌های روان‌پالای بزرگ متمرکز نیست و تحول‌های ناگهانی و بزرگ بخش سوم فیلم نیز تقریبا ضداوجی هستند. با وجود این‌ها، فیلم از عمقی راضی‌کننده برخوردار است و نت‌های بدیع پرشماری دارد.
• بیلگه ابیری از «نیویورک مگزین» (والچر) (امتیاز 70 از 100):‌ اساس فیلم شهرت دیرهنگام به‌قدری دلربا است که آدم می‌خواهد کاستی‌های آن را ببخشد و روی ویژگی‌های فیلم تمرکز کند؛ ویژگی‌هایی که با نقشی حقیقتا عالی و پرجزییات برای ویلم دفو آغاز می‌شوند؛ بازیگری که حضورش می‌تواند کیفیتی زمخت و خشن داشته باشد و به همان سان از ظرافت‌های احساسی نیز برخوردار باشد.

فیلم فرانکنشتاین | گیرمو دل تورو | Frankenstein

• دیوید رونی از «هالیوود ریپورتر» (امتیاز 100 از 100):‌ فیلم فرانکنشتاین یکی از بهترین آثار سینمایی کارنامه گیرمو دل تورو به شمار می‌رود؛ فیلمی که قصه‌گویی‌اش مقیاسی حماسی دارد و از هنرمندی، زیبایی و احساساتی کمیاب بهره‌مند شده است.
• رابی کالین از «تلگراف» (امتیاز 80 از 100):‌ فیلم در مدت زمان بیش از دو ساعت و نیمی‌اش کمی بیش از حد از شدت پاپ-گوتیک بهره‌مند شده است (گاهی وقت‌ها احساس می‌کردم یک کپسول آتش‌نشانی می‌خواهد جلوی صورتم منفجر شود!)؛ اما با این شرایط هم شما نمی‌خواهید حتی یک لحظه از این فیلم فرانکنشتاین را از دست بدهید.
• پیتر دبروژ از «ورایتی» (امتیاز 60 از 100):‌ فیلم فرانکنشتاین از نظر فنی برای نتفلیکس ساخته شده است و با این‌که این غول پخش مجازی آن را برای وفاداری به قرارداد بسته شده در سینماها اکران خواهد کرد اما واقعیت این است که جلوه‌های بصری فیلم برای استفاده روی پرده بزرگ سینما آماده‌سازی نشده‌اند. البته از سوی دیگر، موسیقی متن باروک الکساندر دسپلات شکوه سینمایی لازم را دارد.

فیلم زیر ابرها | جانفرانکو رزی | Below the Clouds

• پیتر بردشا از «گاردین» (امتیاز 100 از 100):‌ این فیلم کاملا متمایز که به‌شدت پریشان‌کننده است یک بخش پایانی فوق‌العاده برای سه‌گانه جانفرانکو رزی به شمار می‌رود.
• جردن مینتزر از «هالیوود ریپورتر» (امتیاز 100 از 100):‌ زمان در فیلم زیر ابرها متوقف می‌شود و سپس میان دوره‌ها جهش می‌کند؛ اتفاقی که فاش می‌کند دنیای ما چقدر در طول هزاره دگرگون شده است و به همان سان، تغییری نکرده است!
• لی مارشال از «اسکرین دیلی» (امتیاز 90 از 100):‌ شهر ناپل یا ناپولی برای غریبه‌ها اغلب شهر رنگ و زندگی است؛ مکانی پر از شور و هیجان؛ تصویری که تا حد زیادی در تضاد با مستند پرتره به‌شدت مالیخولیایی جانفرانکو رزی از این متروپلیس در جنوب کشور ایتالیا است.

فیلم چاره‌ای نیست | پارک چان-ووک | No Other Choice

• دیوید ارلیش از «ایندی‌وایر» (امتیاز 90 از 100):‌ فیلم‌های بسیاری درباره آدم‌هایی ساخته شده‌اند که در مواجهه با یک بحران می‌کوشند دوباره قد علم کنند؛ اما فیلم‌های خیلی کم‌تری درباره آدم‌هایی ساخته شده است که به چنین ایده‌ای فکر هم نمی‌کنند و حتی ممکن است به جای بدل شدن به فردی دیگر کسی را بکشند. اثر سینمایی درخشان، غم‌انگیز و تندوتیز پارک چان-ووک چنین فیلمی است.
• پیتر بردشا از «گاردین» (امتیاز 80 از 100):‌ اثر سینمایی جدید کارگردان کره‌ای پارک چان-ووک، فصاحت سهل و ممتنع، اعتمادبه‌نفس پولادین و شور داستان‌گویی همیشگی او را دارد؛ ویژگی‌هایی که می‌توانند همه جور حواس‌پرتی، لوکیشن‌های متفاوت و فرمانبرداری خلسه‌وار گاه‌وبی‌گاه از پنداره‌های اسرارآمیز را با یکدیگر همساز کنند.
• دیوید رونی از «هالیوود ریپورتر» (امتیاز 80 از 100):‌ این فیلم همچنان اثری از یک سینماگر هنرمند استاد است با امضای قصه‌گویی خاص خودش.

فیلم پس از شکار | لوکا گوادانینو | After the Hunt

• رابی کالین از «تلگراف» (امتیاز 100 از 100):‌ پس از شکار فیلمی است که مانند یک حیوان وحشی با خونی که در سوراخ‌های بینی‌اش دیده می‌شود این‌طرف و آن‌طرف پرسه می‌زند؛ و با همان اشتیاقی که ما تماشایش می‌کنیم ما را تماشا می‌کند و منتظر لحظه مناسبی است که ضربه‌اش را وارد کند.
• بیلگه ابیری از «نیویورک مگزین» (والچر) (امتیاز 70 از 100):‌ فیلم پس از شکار شاید آشفته باشد و حتی انتظارها را برآورده نکند اما از نازپرورده کردن همه تماشاگرانش سر باز می‌زند و همین خودش نوعی پیروزی به حساب می‌آید.
• اوئن گلیبرمن از «ورایتی» (امتیاز 50 از 100):‌ فیلم پس از شکار با میزان مناسبی از مهارت و جذابیت ساخته شده است اما تجربه گیج‌کننده عجیب‌وغریبی است؛ حکایتی که گهگاه پرتنش و مجاب‌کننده است اما دست‌آخر سوال‌های بی‌جواب و مبهم بیش از حدی را باقی می‌گذارد؛‌ و به همین دلیل است که در نهایت فیلمی رضایت‌بخش نیست.

فیلم سرپوش | لورا پویترس و مارک اوبن‌هاوس | Cover-Up

• شری لیندن از «هالیوود ریپورتر» (امتیاز 90 از 100):‌ سِیمور هِرش به عنوان سوژه یک مستند، جذابیت تمام و کمالی دارد. او دلربا و گستاخ و آسیب‌پذیر است. او پاسخ‌گوی توجه سازندگان مستند سرپوش، لورا پویترس و مارک اوبن‌هاوس است؛ پاسخ‌گویی هدفمند، کمی بی‌قرار و گاه با نشانه‌هایی از پشیمانی.
• نیکی بان از «اسکرین دیلی» (امتیاز 90 از 100):‌ فیلم سرپوش ادای دینی درخور به مردی است که زندگی‌اش را وقف یافتن و افشای دشوارترین حقیقت‌ها کرد.
• اوئن گلیبرمن از «ورایتی» (امتیاز 80 از 100):‌ فیلم سرپوش پیش می‌رود و درس مهم کارنامه سیمور هرش این است که وقتی پای داستان‌های مهم پیرامون فساد به میان می‌آید همه موارد، چندلایه و خونین و نیرنگ‌آمیز هستند.

فیلم جی کلی | نوا بامباک | Jay Kelly

• رابی کالین از «تلگراف» (امتیاز 100 از 100):‌ نوا بامباک در مقام فیلمساز آن‌قدر زیرک و توانمند است که بتواند کلیشه‌های سینمایی را به چالش بکشد اما به اندازه کافی بخشنده هم هست تا از آن‌ها به شیوه خوبی بهره ببرد.
• تیم گریئرسن از «اسکرین دیلی» (امتیاز 70 از 100):‌ گرچه فیلم جِی کِلی محدوده‌ی تماتیک آشنای «مرد سالخورده‌ای که با پشیمانی دست‌وپنجه نرم می‌کند» را مورد کاوش قرار می‌دهد اما این فیلم محبت‌آمیز در خصوص پافشاری روی این موضوع که چهره‌های مشهور (سلبریتی‌ها) روزی فقط آدم‌های معمولی بوده‌اند (و هنوز هم زمانی که گاردشان پایین است می‌توانند چنین باشند) تقریبا رادیکال عمل کرده است.
• پیتر بردشا از «گاردین» (امتیاز 20 از 100):‌ فیلم‌های از این دست که تصویری از خودشیفتگی‌های اهالی سینما هستند همیشه ملال‌آور و طاقت‌فرسا هستند؛ حتی اگر رویدادگاه چنین فیلمی در اروپا هم باشد دیگر دلپذیر نیست.

فیلم بوگونیا | یورگوس لانتیموس | Bugonia

• رابی کالین از «تلگراف» (امتیاز 100 از 100):‌ اِما استون و جسی پلِمِنز ثابت می‌کنند که زوج دسیسه‌کار ایده‌آلی هستند. آن‌ها بازی‌های به‌دقت کنترل‌شده‌ای دارند که اجازه می‌دهد به‌ترتیب به عنوان قهرمان و آدم بد رخ بنمایند بدون این‌که خدشه‌ای به همدردی ما نسبت به آن‌ها وارد شود.
• دیوید رونی از «هالیوود ریپورتر» (امتیاز 80 از 100):‌ استون و پلمنز هر دو در بهترین شکل ممکن و اوج هنرنمایی خود قرار گرفته‌اند؛ و هر دو آشکارا با سبک و شیوه آقای کارگردان ارتباط گرفته‌اند و در واقع، هر یک از این سه به دیگری قوت و قدرتی مضاعف بخشیده است.
• پیتر بردشا از «گاردین» (امتیاز 60 از 100):‌ فیلم جدید یورگوس لانتیموس اثری مهیب و سرگرم‌کننده است با یک بازی قوی قابل پیش‌بینی از اما استون، یک موسیقی متن ارکسترال پرخروش از جرسکین فِندریکس و – مهم‌تر از همه – مونتاژ شگفت‌انگیز فصل پایانی؛ اما صادقانه می‌گویم که تا پرش بزرگ فیلم باید خیلی خیلی منتظر بمانید.

فیلم سیمِ مرد مرده | گاس ون سنت | Dead Man’s Wire

• نیک شِیگِر از «دیلی بیست» (امتیاز 75 از 100):‌ فیلم سیم مرد مرده – در عصر لوییجی منجیونی – به مانند عکسی فوری از تنفری خشونت‌آمیز و ساختارشکن است و همین‌طور خشمی که به شکل عجیبی در این روزگار جاری است. فیلم با هوشمندی دیدگاه خودش درباره این موضوع را مطرح می‌کند تا بحث در این باره آغاز شود.
• بیلگه اِبیری از «نیویورک مگزین»:‌ آنچه در فیلم سیم مرد مرده جواب می‌دهد فضای کلاستروفوبیک صاحب سبک، و حس‌وحال غالب سرخوردگی است.
• دیوید رونی از «هالیوود ریپورتر»:‌ این فیلم که با فیلمنامه شسته‌رفته آستین کولودنی و به سبک واقع‌گرایانه و جسورانه تریلرهای دهه 1970 سیدنی لومت ساخته شده است به فیلم بعدازظهر سگی ادای دین می‌کند و توامان هویت خودش را به نمایش می‌گذارد.

فیلم خانه دینامیت | کاترین بیگلو | A House of Dynamite

• دیوید رونی از «هالیوود ریپورتر» (امتیاز 100 از 100):‌ کاترین بیگلو پس از وقفه‌ای هشت ساله با یک تریلر بی‌رحمانه و خفه‌کننده برگشته است که به‌قدری کنترل‌شده، پرتحرک و غوطه‌ورکننده شما در نگرانی و ناراحتی است که وقتی در پایان فیلم تلوتلوخوران از سالن خارج می‌شوید این سوال در ذهن‌تان می‌چرخد که آيا دنیا هنوز دست‌نخورده است.
• گلن کنی از «راجرایبرت‌دات‌کام» (امتیاز 100 از 100):‌ توانایی بیگلو در گرفتن یک سری فرضیات و بدل کردن آن‌ها به واقعیتی داستانی هرگز دقیق‌تر و بی‌رحمانه‌تر از این نبوده است.
• اوئن گلیبرمن از «ورایتی» (امتیاز 60 از 100):‌ فیلم خانه دینامیت را به‌راحتی می‌شود تماشا کرد، جوری ساخته شده است که هیجان‌انگیز باشد و ارتباط نظرگیری با روزگار ما دارد اما مشکل اینجاست که فیلم کاملا متقاعدکننده نیست. این فیلم در میان تلاش برای یک تریلر «جدی» بودن و فیلمی که یک کالای بنجل را باشکوه جلوه می‌دهد گرفتار شده است.

فیلم ماشین کوبنده | بنی صفدی | The Smashing Machine

• اوئن گلیبرمن از «ورایتی» (امتیاز 90 از 100):‌ فیلم ماشین کوبنده از آن دست فیلم‌های ورزشی نیست که بخواهد واکنش پیروزمندانه بدوی‌ای را از ما بیرون بکشد؛ و در واقع، به دنبال واکنشی پیچیده‌تر و تکان‌دهنده‌تر است. مارک – که خیلی به پیروزی عادت کرده است – تا انتهای فیلم به سازنده‌ترین راه ممکن کسب پیروزی می‌کند.
• جردن مینتزر از «هالیوود ریپورتر» (امتیاز 80 از 100):‌ بزرگ‌ترین ویژگی فیلم ماشین کوبنده احتمالا این است که بخش اعظمی از آن به‌هیچ‌وجه ساختگی به نظر نمی‌رسد.
• پیتر بردشا از «گاردین» (امتیاز 60 از 100):‌ فیلم ماشین کوبنده واقعا اجازه نمی‌دهد مسائل و بحران‌های احساسی متنوع، چندان جایگزین اهمیت مبارزه شوند؛ و خود مبارزه هم در درام تجلی پیدا نکرده است.

فیلم زمین ما | لوکرسیا مارتل | Nuestra Tierra / Landmarks

• گای لاج از «ورایتی»:‌ این فیلم مستند در قیاس با فیلم‌های داستانی به‌مراتب رادیکال‌تر لوکرسیا مارتل، ساختار سرراستی دارد اما همچنان از نگرشی عمیق و سنجیده بهره برده است.
• جاناتان رامنی از «اسکرین اینترنشنال»:‌ فیلم زمین ما شاید دقیقا همان فیلمی نباشد که ستایشگران رادیکالیسم رسمی لوکرسیا مارتل انتظارش را می‌کشیدند چون با وجود برخی بی‌قاعدگی‌ها، فیلم به نسبت قراردادی‌ای به شمار می‌رود. با وجود این، فیلمی از صمیم قلب است که با وجدان سیاسی ساخته شده است.
• جردن مینتزر از «هالیوود ریپورتر»:‌ فیلم زمین ما شاید نخستین فیلم غیرداستانی لوکرسیا مارتل باشد – که البته فیلمی تاثیرگذار هم هست – اما یکی از مضامین اساسی مهم فیلم‌های قبلی او را بسط می‌دهد: فیلم به شکاف‌های اجتماعی عمیق در کشور آرژانتین می‌پردازد که هرگز نمی‌توان آن‌ها را کاملا ترمیم کرد.

فیلم پدر مادر خواهر برادر | جیم جارموش | Father Mother Sister Brother

• دیوید رونی از «هالیوود ریپورتر» (امتیاز 100 از 100):‌ اثر سینمایی جدید جیم جارموش به عنوان فیلمی سه بخشی، از سیالیت فوق‌العاده‌ای برخوردار شده است که به‌واسطه نخ مالیخولیا با هم ارتباطی پیدا کرده‌اند. فیلم پدر مادر خواهر برادر مثل فیلم پترسن اثری است که بی‌آلایشی، شیرینی و عادی بودن بی‌جلایش آن را تقریبا به یک معجزه بدل کرده است.
• جسیکا کیانگ از «ورایتی» (امتیاز 90 از 100):‌ اثر سینمایی جدید جارموش همواره زیبا است. به‌هیچ‌وجه آسان نیست که در صحنه‌هایی که به‌عمد مهم‌ترین اتفاقی که در آن‌ها روی می‌دهد این است که در ظاهر هیچ اتفاقی روی نمی‌دهد تنوع بصری و جذابیت خلق کنید.
• پیتر بردشا از «گاردین» (امتیاز 80 از 100):‌ در این فیلم خرسندی و آرامش وجود دارد؛ و همین‌طور بی‌آلایشی زِن‌گونه و پذیرشی دارد که می‌تواند ذائقه سینماروها را تروتمیز کند؛ یا شاید در کل ذائقه مصرف فیلم‌های داستانی آن‌ها را تطهیر کند. فیلم پدر مادر خواهر برادر اثری سینمایی است برای لذت بردن.

فیلم جادوگر کرملین | اولیویه آسایاس | The Wizard of the Kremlin

• جاناتان رامنی از «اسکرین دیلی» (امتیاز 70 از 100):‌ فیلمنامه‌ای متراکم از حوادث و بحث‌های ایدئولوژیک به‌واسطه ضرباهنگی سریع، کارگردانی روان و میزانسن‌های غنی پیش می‌رود؛ و در این میان، حال‌وهوای جامعه‌ای در حال تغییر و انفجار ناگهانی‌اش با افراط نظام سرمایه‌داری ترسیم می‌شود.
• اوئن گلیبرمن از «ورایتی» (امتیاز 60 از 100):‌ فیلم جادوگر کرملین فیلمی از ایده‌ها است که هرگز جایی بند نمی‌شود و دائم سراغ چیزهای تازه و متفاوتی می‌رود؛ و به ما اجازه نمی‌دهد که نفسی تازه کنیم و بفهمیم روسیه‌ی پوتین چطور خبر از چیزی می‌دهد که در نهایت به عنوان دنیای استبدادی نو رخ می‌نمایاند.
• جردن مینتزر از «هالیوود ریپورتر» (امتیاز 60 از 100):‌ نه وادیم بارانوف و نه پوتین – و نه خیلی از الیگارش‌ها، مرده یا زنده – پروتاگونیست‌های فیلم جادوگر کرملین نیستند؛ فیلمی که در نهایت شخصیت اصلی‌اش خود روسیه است. از این منظر، اولیویه آسایاس یک وقایع‌نگاری جاه‌طلبانه را با استادی سروشکل داده است؛ وقایع‌نگاری‌ای که در خدمت انبوهی از واقعیت‌های متقاعدکننده قرار می‌گیرد اما هرگز از آن‌ها اسطوره‌سازی نمی‌کند.

فیلم رز نوادا | مارک جنکین | Rose of Nevada

• پیتر بردشا از «گاردین» (امتیاز 80 از 100):‌ فیلم رز نوادا یک بیانیه سینمایی واقعا جسورانه و متمایز دیگر است از مارک جنکین.
• گای لاج از «ورایتی»:‌ این فیلم به‌سختی می‌تواند به موفقیت فیلم قبلی مارک جنکین در گیشه برسد اما در هر صورت، جایگاه سازنده مستقل و همه‌فن‌حریفش (جنکین فیلمبردار و تدوینگر و آهنگ‌ساز رز نوادا هم هست) را به عنوان یک فیلمساز هنری متمایز – که حالا سبکی قابل شناسایی دارد – تثبیت می‌کند.
• کَرین جیمز از «هالیوود ریپورتر»:‌ گرچه سبک جنکین در خصوص تمرکز بر تصاویر و اولویت دادن به آن‌ها نسبت به داستان کم‌رنگ‌تر شده است اما همچنان برجسته است و گاهی وقت‌ها نسبت ناخوشایندی با روایت پیدا می‌کند. با وجود این، خود سبک موثر و چشمگیر است.

حاشیه های افتتاح جشنواره ونیز

علی نعیمی | فیلم ایتالیایی «لاغراتزیا» ساخته پائولو سورنتینو جشنواره را افتتاح کرد و ورنر هرتزوگ و کیم نواک جایزه شیر طلایی افتخاری دریافت کردند.

• نتفلیکس با چندین فیلم در این دوره حضور پررنگی دارد؛ از جمله «خانه دینامیت» به کارگردانی کاترین بیگلو، «جی کلی» از نوآ بامباک، «فرانکِنشتاین» از گی‌یرمو دل‌تورو و سریال جنایی واقعی ایتالیایی «هیولا» (Il Mostro) درباره پرونده‌ای حل‌نشده در فلورانس. اما «بالاد بازیکن کوچک» به کارگردانی ادوارد برگر که همکاری دیگری از نتفلیکس است، تنها در تلوراید و TIFF نمایش داده خواهد شد.
• MUBI  نیز دو فیلم به ونیز آورده است: «لاغراتزیا» از پائولو سورنتینو و «پدر، مادر، خواهر، برادر» ساخته جیم جارموش که نخستین حضور او در بخش رقابتی ونیز محسوب می‌شود (فیلم «قهوه و سیگار» در سال ۲۰۰۳ خارج از رقابت نمایش داده شد).
• بیشتر فیلم‌های امسال بین دو ساعت و ۱۵ دقیقه تا دو ساعت و نیم زمان دارند؛ این به استاندارد جدید جهانی تبدیل شده، که برای برنامه‌ریزی جشنواره‌ها چالش‌برانگیز است.

فیلم‌های جشنواره ونیز 2025

بخش رقابتی جشنواره ونیز 2025

• «جادوگر کرملین» – اولیویه آسایاس
• «جی کلی» – نوآ بامباک
• «صدای هند رجب» – کوثر بن ‌هنیه
• «خانه دینامیت» – کاترین بیگلو
• «خورشید بر همۀ ما طلوع می‌کند» – کای شانگ‌جون
• «فرانکِنشتاین» – گی‌یرمو دل‌تورو
• «الیزا» – لئوناردو دی‌کستانزو
• «به پاخودنمایی» – والری دونزلی
• «دوست خاموش» – ایلدیکو انیدی
• «وصیت‌نامه آن لی» – مونا فَست‌ولد
• «پدر مادر خواهر برادر» – جیم جارموش
• »بوگونیا» – یورگوس لانتی‌موس
• «دوسه» – پیِترو مارچلّو
• «فیلمی ساخته برای خوب بودن» – فرانکو مارِسکو
• «یتیم» – لازلو نِمِش
• «بیگانه» – فرانسوا اوزون
• «گزینه‌ای دیگر نیست» – پارک چان-ووک
• «زیر ابرها» – جیان‌فرانکو روسی
• «مَشین کودتاگر» The Smashing Machine – بنی سَفدی
• «نوه‌ای (دختر)» – شو چی

آثار غیر رقابتی (داستانی)

• «شاه سی‌ویکگرد» – سدرک ژیمِنِز (اختتامیه)
• «موعظه به خلأ» – هیلال بایداروف
• «جزیرۀ آندریا» – آنتونیو کاپوآنو
• «معلم» – آندره‌آ دی‌استفانو
• «پس از شکار» – لوکا گودینیگینو
• «اسکارلت بی‌نهایت» – مامورو هوسودا
• «آخرین وایکینگ» – آندِرز توماس جنسن
• «دست در دستان دانته» – جولیان شنابل
• «دره لبخندها» – پائولو استریپّولی
• «مردۀ سیمی» – گاس ون‌سانت
• «آرژه‌فو» – ویرجیلیو ویلورسّی

مستندهای غیر رقابتی

• «کابل، میان نمازها» – ابوزار امینی
• «فردیناندو سایانا – عکاس سایه» – روبرتو آندو
• «مارک» – سوفیا کوپولا
• «دفتر خاطرات آنجلا – ما دو سینماگر. فصل سوم» – یروانت گیانی‌کیان و آنجلا ریچی‌لوچی
• «فیل‌های روحانی» – ورنر هرتزوگ
• «بابا و القذافی» – جیهان ک
• «داستان سیلیان» – تمارا کوتِفسکا
• «زمین ما» – لوکریسیا مارتل
• «بازسازی» – راس مک‌الوی
• «ورتایگوِ کیم نوواک» – الکساندر فیلیپ
• «پوشش‌دادن» – لورا پویترس و مارک اوبن‌هاوس
• «انگاره یک جنایت‌کار واقعی» – الکساندر رونیانسکی و آندری آلفروف
• «دفترچه کارگردان» – الکساندر سوکوروف
• «بازگشت به خانه» – تسای مینگ-لیانگ

مجموعه‌های تلویزیونی غیررقابتی

• «پورتوبلو» – مارکو بِلّوکیو (دو قسمت اول)
• «یک پیامبَر» – انریکو ماریا آتال
• «ایتی» – حَگای لووی
• «هیولا» – استفانو سولّیما (دربارۀ قاتل معروف فلورانس)

فیلم و موسیقی

• «نینو: ۱۸ روز» – تونی دانجلو
• «پیِرو پِلو: نویز درون» – فرانچسکو فیی
• «نیوپورت و رویای بزرگ فولک» – رابرت گوردون
• «فرانچسکو دِ گرگوری» – استفانو پیستولینی

فیلم‌های کوتاه غیربرقابتی

• «خاستگاه» – یان آرتوس-بِرتراند
• «بازگشت اتمی بومرنگ» – راشید بوچارب
• «چگونه شبحی را فیلم‌برداری کنیم» – چارلی کافمن

بخش افق های ونیز (Horizons)

معرفی ۱۸ فیلم مستقل و تجربی از سراسر جهان، از جمله «کمدی الهی» اثر علی عسگری، «درون امیر» ساخته امیر عزیزی و «گذشته و آینده پیوسته» به کارگردانی مرتضی احمدوند و فیروزه خسروانی هم در بخش روزهای ونیز نمایش داده می‌شوند.

کلاسیک‌های ونیز (مستندهای سینمایی)

• نگاهی به آثار مستند درباره سینما و سینماگران، از جمله «ماتا هاری» و «دفتر خاطرات اوزو»

بخش ویژه  Venice Spotlight

• فیلم‌هایی از اروپا، آسیا و آمریکای لاتین، همچون «هجرا» و «در ساخته اتحادیه اروپا»

هیئت داوران جشنواره Venice 2025

فهرست کامل اعضای هیئت داوران هشتاد و دومین دوره جشنواره فیلم ونیز 2025 از این قرار است. فهرستی که بیش از هر چیز، کارگردان در دل خود جای داده است.

• الکساندر پین (کارگردان آمریکایی برنده اسکار) | رئیس هیئت داوران جشنواره ونیز 2025
• فرناندا تورس، بازیگر و نویسنده نامزد اسکار از برزیل
• محمد رسول‌اف، فیلمساز ایرانی
• کریستیان مونجیو، کارگردان، نویسنده و تهیه‌کننده رومانیایی و برنده نخل طلای کن
• استفان بریزه، کارگردان فرانسوی
• ماورا دلپرو، کارگردان ایتالیایی
• ژائو تائو، بازیگر و تهیه‌کننده اهل چین

این هیئت داوران جشنواره ونیز 2025 وظیفه دارد علاوه بر اهدای شیر طلایی بهترین فیلم، این جوایز را نیز اهدا کند: شیر نقره‌ای جایزه بزرگ هیئت داوران، شیر نقره‌ای بهترین کارگردان، جام ولپی بهترین بازیگر زن، جام ولپی بهترین بازیگر مرد، جایزه ویژه هیئت داوران، بهترین فیلمنامه و جایزه مارچلو ماسترویانی برای استعداد نوظهور بازیگری.

هیئت داوران بخش افق ها

جولیا دوکورنو، کارگردان فرانسوی برنده نخل طلای کن که امسال با فیلم جدیدش «آلفا» به کن بازگشت، ریاست بخش افق‌ها (Horizons) را بر عهده خواهد داشت. این بخش به آثار نوآورانه و جسورانه اختصاص دارد.

اعضای دیگر هیئت داوران این بخش عبارت‌اند از:

• یوری آنکارانی، کارگردان و هنرمند ویدیویی ایتالیایی (با آثار «چالش» و «آتلانتیس»)
• فرناندو انریکه خوان لیما، منتقد فیلم اهل آرژانتین
• شانون مورفی، کارگردان استرالیایی (با فیلم «دندان شیری»)
• رامل راس، هنرمند و فیلمساز آمریکایی (با فیلم «پسران نیکل»)

دیگر داوران بخش‌های فرعی جشنواره ونیز 2025

شارلوت ولز، فیلمساز اسکاتلندی (با فیلم تحسین‌شده «افترسان») ریاست هیئت داوران جایزه لوئیجی دی لائورنتیس برای بهترین اثر اول را بر عهده دارد. این جایزه که میان همه بخش‌های جشنواره اعطا می‌شود، ۱۰۰ هزار دلار ارزش دارد.

اعضای دیگر این هیئت داوران عبارت‌اند از:

• اریژ سهیری، کارگردان و تهیه‌کننده فرانسوی-تونسی (با فیلم «آسمان وعده‌داده‌شده») و از بنیان‌گذاران گروه «راویات» که از زنان فیلمساز عرب حمایت می‌کند
• سیلویو سولدینی، کارگردان ایتالیایی

 

پوستر جشنواره ونیز 2025