آیا می‌دانستید راسل کرو از گلادیاتور متنفر بود؟

به هر حال، در آن شب، فیلم حماسی گلادیاتور به کارگردانی «ریدلی اسکات» تمام جوایز را درو کرد، 5 جایزه اسکار برد و نامزد دریافت هفت جایزه دیگر شد. اما چند سال قبل، زمانی که راسل کرو مشغول بازی در این فیلم بود، معتقد بود که این اثر می‌تواند به یک فاجعه تمام‌عیار تبدیل شود – حتی یکی از جنبه‌های فیلم را «مزخرف محض» توصیف کرده بود.

اطلاعات و معرفی فیلم گلادیاتور ۲

در واقع، کرو احتمالا تنها کسی نبود که از نتیجه نهایی فیلم و موفقیت چشمگیر آن شگفت‌زده شد. برای شروع، زمانی که دریم‌ورکز فیلمنامه نوشته‌شده توسط «دنیل فرانزونی» را خرید، فیلم‌های حماسی تاریخی در آن زمان در هالیوود دوران رکود را تجربه می‌کردند و ریدلی اسکات هم از سال ۱۹۹۱ با فیلم «تلما و لوییز» موفقیت تجاری بزرگی نداشت. در حقیقت، او در دهه ۱۹۹۰ با دو شکست بزرگ مواجه شد: فیلم «۱۴۹۲: فتح بهشت» و «طوفان سفید» که هر دو در گیشه حتی بخشی از هزینه‌های تولید خود را بازنگرداندند.

راسل کرو آن‌قدر از تغییرات مداوم فیلمنامه خسته و کلافه شده بود که حتی نتوانست لحظات درخشانی را که جلوی چشمانش بود، تشخیص دهد. وقتی دیالوگ ماندگار و پرقدرت ماکسیموس، یعنی جمله «من انتقامم را خواهم گرفت، در این زندگی یا زندگی دیگر» به او ارائه شد، کرو قانع شده بود که این جمله اغراق‌آمیز، سطحی و تا حدی احمقانه است

به‌طور بدتر، ستاره اصلی فیلم یعنی راسل کرو معتقد بود که فیلمنامه واقعا بد است. او در سال ۲۰۲۳ به «ونیتی فر» گفت: «در هسته کاری که ما انجام می‌دادیم، یک ایده عالی وجود داشت، اما فیلمنامه مزخرف بود. کاملا مزخرف.»

کرو به‌ویژه از بخش‌هایی از فیلمنامه که مبارزات گلادیاتورها در کلوسئوم را با تبلیغات و اسپانسرهایی روی زره‌های‌شان نشان می‌داد، بسیار ناراحت بود. او این ایده را مسخره می‌دانست و حتی وقتی به او گفته شد که این موضوع از نظر تاریخی دقیق است، باز هم قانع نشد. ستاره فیلم «نفوذی» استدلال کرد: «بله، همه این‌ها حقیقت داره، ولی برای مخاطب امروزی درست به نظر نمی‌رسه. مخاطب با خودش می‌گه: “این دیگه چه افتضاحیه؟”»

ناارضایتی کرو از فیلمنامه آن‌قدر شدید بود که تخمین می‌زد او و اسکات در ابتدای تولید فقط روی ۲۱ صفحه از فیلمنامه به توافق رسیده بودند. با توجه به این‌که فیلمنامه‌ها معمولاًبین ۱۰۰ تا ۱۱۰ صفحه طول دارند، می‌توان حدس زد که «جان لوگان» نویسنده اولیه، چقدر کار برای بازنویسی پیش رو داشت تا این‌که «ویلیام نیکلسون» نویسنده سوم، وارد شد تا شخصیت ماکسیموس را برای مخاطب همدلی‌برانگیزتر کند. کرو اذعان کرد: «ما عملاً اون ۲۱ صفحه رو تو بخش اول فیلم مصرف کردیم. وقتی به لوکیشن دوممون، یعنی مراکش رسیدیم، تقریبا داشتیم عقب می‌افتادیم.»

ریدلی اسکات نیز در گفت‌وگو با «نیکول لاپورت» نویسنده کتاب «مردانی که می‌خواستند پادشاه شوند» اعتراف کرد که بازنویسی مداوم فیلمنامه فقط باعث می‌شد عصبانیت کرو بیشتر و بیشتر شود. او گفت: «راسل متن دیالوگ‌هاشو خیلی دیر به دست می‌آورد و این موضوع واقعا اعصابشو خرد کرده بود. وقتی به اون مرحله از عصبانیت می‌رسی، هر چیزی که از در وارد بشه، تو رو عصبانی می‌کنه.»

به طرز شگفت‌انگیزی، راسل کرو آن‌قدر از تغییرات مداوم فیلمنامه خسته و کلافه شده بود که حتی نتوانست لحظات درخشانی را که جلوی چشمانش بود، تشخیص دهد. وقتی دیالوگ ماندگار و پرقدرت ماکسیموس، یعنی جمله «من انتقامم را خواهم گرفت، در این زندگی یا زندگی دیگر» به او ارائه شد، کرو قانع شده بود که این جمله اغراق‌آمیز، سطحی و تا حدی احمقانه است که هیچ انسان عاقلی هرگز چنین چیزی را به زبان نمی‌آورد.

اما ریدلی اسکات می‌دانست که این دیالوگ، نقطه عطف فیلم است و تماشاگران را تحت تاثیر قرار خواهد داد. بنابراین، به کرو اجازه داد تا صحنه را همان‌طور که خودش تصور می‌کرد، فیلمبرداری کند. اما وقتی نتیجه کار ناامیدکننده از آب درآمد، اسکات به کرو اجازه داد دوباره به متن اصلی بازگردد و همان دیالوگ را بخواند. در این لحظه، کرو شانه بالا انداخت و گفت: «خب، بهتره امتحانش کنیم» – و باقی ماجرا تاریخ‌ساز شد.

در نهایت، شروع پروژه‌ای به بزرگی گلادیاتور بدون داشتن یک فیلمنامه کامل، یک قمار بزرگ بود – یا همان‌طور که کرو یک‌بار به بی‌بی‌سی گفت: «این احمقانه‌ترین راه ممکن برای ساختن یک فیلمه.» بااین‌حال، به‌نوعی، خدایان سینما بر شاهکار اسکات لبخند زدند. باوجود تمام مشکلات و چالش‌ها، از جمله مرگ بازیگر همکار، «الیور رید» در حین تولید، این فیلم به‌عنوان یک کلاسیک مدرن شناخته شد و کرو، با تمام احتمالات مخالف، توانست آن مجسمه طلایی کوچک و ارزشمند (اسکار) را از آن خود کند.