کارخانه خیال‌سازی

سناریو سوتی هم کم نداره. مثلا تو دوره زن سالاری، کماکان همه شغلها توی دست مردان هست. تعداد هنرپیشه‌های زن به مراتب از مردها کمتره، حتی توی کافه و کوچه و بازار! یا توی یه قسمت گفته میشه تورم معنی نداره و قیمت ها پنجاه ساله ثابت هستن. بعد تو یه قسمت زمینهای فلان جا یهو گرون میشن و خریدارشون ناگهان به ثروت کلانی میرسه. یه جا برخورد فیزیکی جرم محسوب میشه و جای دیگه ناصر مدام شوخی دستی میکنه و خیلی چیزای دیگه

این سریال زبان حال الان هست به صورت برعکس جایی که خانمها بنا به اجازه نداشتن همسر نه حق مسافرت دارن نه تحصیل و نه کار فقط بشینن تو خونه و بچه داری کنن و …..

آقا این سریال اولش زیاد برام جذاب نبود، اما از جایی که ناصر رو بردن مریخ و از یخ درش آوردن باحال شد. یک مهندسی خوبی تو طراحی و چیدمان کاراکترها هست که استخوان بندی این سریال رو قوی می کنه، ترکیب گاندی و 67 و اسی و ناصر به تنهایی کافی هستن که کل سریال رو بخندیم.
1- جایی که ناصر از دستشویی رفتن صحبت می کنه و 67 از اون طرف خونه گیر میده که ” مثلا دارم شارژ میشم ها !!”
2- جایی که ناصر چانه زدن رو یادشون میده، اما گاندی میره مدرسه و اشتباهی سر نمره امتحانی چانه می زنه و نمره 13 رو تبدیل به 8 می کنه
3- جایی که ناصر تو دورهمی رباتها مجبور میشه روغن موتور بخوره.
4- جایی که تفنگ عذاب وجدان (که روی همه 24 ساعت اثر داره) روی ناصر بیشتر از یک دقیقه دوام نمیاره!
5- جایی که شرط بندی می کنن و اسی برنده میشه و ناصر جایزه اش رو بر می داره.
6- جایی که ناصر میره بنگاه املاک و ملک رو به قیمت بالا می فروشه و همه راضی و خوشحال میشن.
7- جایی که ناصر یک شماره موبایل رند رو از حفظ می خونه، اما بقیه نمی تونن، در عوض مریخی ها شماره های طولانی عجیب غریب رو به راحتی حفظ می کنن.
8- جایی که ناصر براشون کوبیده درست می کنه و میگه بزنین بر بدن، همه بچه ها سیخهای پخته شده رو می کوبن به لباسهاشون

عالی بود عالی.قویترین سریال ایرانی طنزی که دیدم همین بود.چنتا پیام های داد به مخاطب.میحیط زیست.تبعیض جنسیتی .تبعیض نژادی.واقعا دم کل آدمای فیلم گرم

انصاف هم خوب چیزیست که شما به نسبت دیگر نقدها از سریال مریخی ها، رعایت کردید. روایت کلی فیلمنامه متفاوت و جذاب است و با توجه به اتفاقات اخیر در ایران و حتی در دنیا می‌توان به قدرت پیش بینی آینده از نگاه آقای قاسم خانی پی برد. زن که اکنون جنس دومی محسوب میشود به جایگاه واقعی و برابر خود با مردان برمی گردد و در مواردی بشکلی طنزگونه انتقام خود را از جامعه ای که قرنها او را بی‌رحمانه عقب نگهداشته بازپس می گیرد. ژانرهای طنزگونه بیش از آنکه خنده دار باشند باید مفاهیم تلخ و خط قرمزها را بشکل زیرپوستی، عریان سازند. شاید این سریال در نهایت ثابت کند که اگر زن را در مرکز قرار دهند و وظیفه تربیت و مدیریت جوامع ر بالخره یکبار بعهده او بگذارند، ما شاهد دنیایی آرام و بدور از خشونت و تبعیض و جنگ خواهیم بود. آرمانشهری که در فضایی غیرزمینی در این سریال ترسیم شده ما با جامعه ای قانون‌مدارو وظیفه شناس بدور از هرگونه دروغ و فریب و سستی و تنبلی روبرو می‌شویم که ظاهرا بچشم ما زمینی ها ساکنینی خُل مشنگ و نااگاه می آیند اما واقعیت اینست که هنجارها در آن مکان شکسته شده و زیبایی های ظاهری در چهارچوب های غلط قرار نگرفتند. مثلا قد بلند یا اندام لاغر به نسبت قد کوتاه با مغز بزرگ یا اندام چربی دار اما مقاوم، معیاری غلط محسوب می‌شوند.نکته قابل توجه دیگر این سریال، نشان دادن عواقبِ غفلت و بی توجهی ساکنان زمین در مورد محیط زیست، مصرف بی رویه آب و دیگر نکاتی است که در آینده باعث نابودی زمین می‌شود.انتخاب بازیگران متفاوت هم نقطه قوت سریال است و البته ضعف های قابل توجهی هم بر سریال وارد است از قبیل شوخی های بیمزه و کلیشه ای،خُرد کردن شخصیت مردان( یا بهتر است بگویم شخصیت زنان) است مثل حرفهای خاله زنکی مردان در فروشگاه‌که باز تقلیدی از زنان است و تیراتهام اینگونه رفتارها دوباره بسوی زنان نشانه رفته. گویی حتی تفکر قاسم خانی ها نمی‌تواند بری از تمسخر زنان باشد!!!

شاید تو کشوری این سریال جذاب باشه ولی اینجا بیشتر شبیه یه سریال بچگونه است واسه مردم
ساخت هر فیلمی روانشناسی نیاز داره، دقت، ذکاوت و…
که متاسفانه در زمینه روانشناسی ساخت و شناخت فرهنگ فیلمسازها ما ضعف دارن غالبا
و اونهایی که ضعف ندارن اگر همه چی اوکی باشه، موفق به ساخت یه فیلم ماندگار میشن
بازم دم فیلیمو گرم که از همه ی ژانرها فیلم میسازه