معرفی و نقد فیلم آرامبخش
الناز شاکردوست، حسن پورشیرازی، صابر ابر و... ستارههای این فیلم هستند
فیلم آرامبخش به کارگردانی سعید زمانیان و تهیهکنندگی مجتبی رشوند را باید پرحاشیهترین فیلم در جشنواره فیلم فجر 44 نامید؛ فیلمی که با فقدان دستیار کارگردان آن در ناآرامیهای دی ماه 1404، کنار کشیدن کارگردان به دلیل همین سوگ، خداحافظی الناز شاکردوست از بازیگری با نمایش این فیلم و باقی ماندن آرامبخش در بخش سودای سیمرغ کولهبازی از حاشیه را همراه داشت. اینجا درباره فیلم بیشتر بخوانید.
درباره چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر چه میدانیم؟
خلاصه داستان فیلم آرامبخش
خلاصه داستان رسمی فیلم آرامبخش از این قرار است؛ «این فیلم درباره آرام، دختری است در آستانه چهلسالگی تصمیمی میگیرد که مسیر زندگیاش را دگرگون میکند.» فیلم فراز و فرودهای زندگی یک دختر مستقل و سختکوش را برای رسیدن به خواستههایش سوژه کرده است…
بازیگران و عوامل فیلم آرامبخش
فیلمنامه آرامبخش توسط سعید زمانیان و پدرام پورامیری نوشته شده. خود سعید زمانیان که قبلا با ساخت فیلمهای کوتاه شناخته میشد، اولین کارگردانی فیلم بلندش را تجربه کرده است.
الناز شاکردوست، حسن پورشیرازی، صابر ابر، بهناز جعفری، مریم سعادت، ناهید مسلمی، اسماعیل پوررضا، هادی تسلیمی و نیلوفر شهیدی فهرست بازیگران فیلم را تشکیل میدهند.
دیگر عوامل فیلم عبارتند از؛ مدیر فیلمبرداری: حسن لشگری، تدوین: اسماعیل علیزاده، طراح صحنه: حسین کرمی، طراح لباس: مریم محمدپور، طراح گریم: مهدی صیاد، صدابردار: رضا تهرانی، مدیر تولید: امیر اسکندری، برنامهریز: جاوید یزدانی و دستیار اول کارگردان: زندهیاد جواد گنجی و عکس: فتاح ذینوری و سوده اسماعیلی. سرمایهگذاران اصلی این پروژه علی سرتیپی و اکبر هادیزاده هستند.
نقد و بررسی فیلم آرامبخش
این نقد و نوشتهها، نظر کوتاه ولی دستاولِ منتقدان و نویسندگان سینمایی است؛ شاید بعدها همه چیز تغییر کند! در ضمن، انتشار آنها -لزوما- به معنای تایید فیلیموشات نیست
محمد تقی زاده
فیلم آرامبخش با شکلی از سانتیمانتالیسم اجباری و روایت شتابزده، فرصت همذاتپنداری مؤثر با مخاطب را از دست میدهد. قصه با حجم انبوهی از اتفاقات غیرمنتظره و گاه نامتعارف پیش میرود و در بسیاری از لحظات، به جای ایجاد تعلیق طبیعی، با تحمیل موقعیتها و ابهامهای کمانگیزه، تنها بر پیچیدگی ظاهری داستان میافزاید.
داستان حول محور زندگی زنی میگردد که برای بازپسگیری حضانت دخترخواندهاش از بهزیستی، دست به هر اقدام ممکن میزند. با این حال، پیشزمینه عجیب شخصیتها – از واگذاری فرزند به عمو و فرزندخواندگی پس از جدایی – نه تنها کمکی به عمق بخشیدن به روایت نمیکند، بلکه در نگاهی نقادانه، بیشتر به عنصری برای عجیبنمایی صرف تبدیل میشود.
موتور محرک فیلم، یعنی تلاش مادر برای نجات کودک، با ابهامهای غیرضروری (مانند بیخبری پدر از کل ماجرا) و تصمیمهای غیرمنطقی شخصیتها همراه میشود. در نتیجه، به جای همراهی احساسی پایدار، در نهایت حیرت و حتی ناباوری مخاطب را برمیانگیزد. فیلم بیش از آنکه اجازه دهد مخاطب با درد قهرمان آشنا شود، احساسات را به شکلی تصنعی تزریق میکند.
شتاب فیلم در پیشبرد روابط و حل بحرانها نیز یکی از ضعفهای اصلی آن است. ارتباطات میان شخصیتها سریع و فاقد انگیزهکافی است و برخی صحنهها – مانند مواجهه با بهزیستی یا نجات در لحظه آخر – بیشتر به بیانیهای شتابزده یا موقعیتی تحمیلی شباهت دارند تا بخشی ارگانیک از قصه.
در نهایت، فیلم با وجود تلاش برای خلق یک ملودرام زنانه پرسوزوگداز، به دلیل ضعف در نگارش شخصیتها و بازی اغراقآمیز برخی بازیگران (از جمله بازی تهییجی الناز شاکردوست و شخصیتپردازی سطحی نقش او)، نتوانسته فضایی باورپذیر و اثرگذار خلق کند. شخصیتهایی مانند نقشآفرینی صابر ابر نیز اگرچه در ظاهر جذاب مینمایند، در عمل بیش از حد تصنعی و فقط روی کاغذ قابل قبول به نظر میرسند.
۳ نکته از فیلم:
- شتابزده
- تصنعی و باورناپذیر
- بازیهای اگزجره
سیدمهرزاد موسوی
فیلم آرامبخش وقت مخاطب را بیخود تلف میکند! صبر کنید تا بدون لو دادن داستان برای این جمله شاهدمثال بیاورم؛ فیلم تا دقایقی طولانی، مشغول رازگشایی از ارتباط بین کاراکترهاست. کی به چه کسی وابسته است و آن یکی چرا دارد به یکی دیگر جواب میدهد و… پیچیدگینماییای که هیچ سودی هم در ادامه داستان ندارد و پس از رازگشایی کامل، کلا کنار گذاشته میشود. در بخش پایانی داستان هم همین تلف کردن وقت و زیر توپ زدن در دقیقه ۹۰، ادامه دارد؛ ایدهای که مخاطب از همان یک ساعت ماجرا به ذهنش رسیده، نویسنده و کارگردان تا ۸ دقیقه آخر کشش میدهند و آخر هم در سریعترین زمان ممکن (و به شیوه سریالهای قدیمی که «زندگی شیرین میشود…») به نتیجهاش میرسانند. به همین تختی و بیچالشی و قابل حدسی.
غیر از همه این تلف کردنها، فیلم ۲ مشکل اساسی دارد که باید کوتاه به آن اشاره کرد تا داستان لو نرود؛ اولی، داستان فیلم با همه برداشت از واقعیت، باورناپذیر است و حداقل برای قبولاندن آن هیچ تلاشی نشده. دوم، پس اتفاق اصلی داستان و تنها شدن آرام ( با بازی الناز شاکردوشت) موتور محرک درام در مسیر غلطی پیش میرود. ما به جای اینکه با چالشهای سخت او و خانوادهاش قهرمان را همراهی کنیم، در جهتی اشتباه پیش میرویم و خانواده به کل حذف میشود. مسیری که آخرش به بنبست و به گرهگشایی قابل حدسی هم میرسد. در نتیجه قهرمان لطیف داستان ما در انتهای داستان، نه بر چالشهای خانوادگیاش چیره شده، نه توانسته روی پای خودش بایستد و نه راهکار خاصی ارائه کند. تنها و تنها به خواستهاش رسیده و دورهمی خانوادگی در رویایش شکل میگیرد. همین!
من برای کارگردانان فیلم اولی احترام زیادی قائل هستم، همینکه توانسته اعتماد بازیگران مشهور را جلب کند و داستان را به سرانجام برساند، ارزشمند است ولی با همه این مهربانی و تسامح، فیلم آرامبخش فیلم متوسطی است.
۳ نکته از فیلم:
- بازی الناز شاکردوست جز در جایی که خارج از تعریف کاراکتر فریاد میکشد، بازی کنترلشده و خوبی است. ولی سیمرغ میگرفت؟ خیر!
- عقب افتادن مداوم سازنده از مخاطب
- این همه بازیگر برای نقشهای چند دقیقهای چرا؟
سعیده نیکاختر
فیلم بر خلاف اسمش اثری از آرامش ندارد. آرامبخش، برآمده از یک تصمیم عجولانه و متنی ضعیف است که هیچ مشورتی پشتش نیست. بازیها تکراری، سردستی و نقش ها بدون عقبه و پشتوانهاند. دختری چهل ساله که هزار بار در فیلم آن را تکرار میکند، بر خلاف تصمیم خانوادهاش کودک زیر یک سال را به سرپرستی پذیرفته و حالا به خاطر شرایط و مشکلات پیش آمده این سرپرستی از او سلب میشود. تمام فیلم به دنبال بازپسگیری کودک است. داستان دقیقا از همین ناحیه آسیب دیده.
آرام با بازی الناز شاکردوست، که خودش را در احقاق حقوق مادریاش محق میداند، درگیر خانواده نابسامان و گذشته عجیب و غریباش است. در جوانی خودکشی کرده، کار و حقوق ثابت و حتی سابقه بیمه ندارد، در خانه اجارهای ساکن است، تمکن مالی ندارد، همسر ندارد، زمانی که حضانت کودک را گرفته زیر 40 سال داشته، پرونده پزشکی و تصاویر نشان میدهد که داروهای آرامبخش مصرف میکند و…. با این تفاسیر که خود فیلمساز مطرح کرده، بهزیستی قانونا اجازه واگزاری کودک را ندارد. رفتارهای ناهنجار آرام پاسخ مناسبی ندارد. نه با والدین تنیاش رابطه خوبی دارد نه با ناتنیاش. در جواب عشق و علاقه شخصی که دوستش دارد، امین با بازی صابر ابر، و خواهان زندگی با اوست، لگدپرانی میکند.
حالا سوال اینجاست چرا مخاطب باید با آرام همراهی و همذاتپنداری کند؟ وقتی کسی نمیتواند خرج روزمرهاش را تامین کند چه نیازیست که کودکی را به فرزندی قبول کند و شریک بدبختیاش کند؟ چه آینده درخشانی در انتظار این کودک است؟ تمام فیلم درگیر این مسائل است و نهایتا در یک اقدام سریع و السیر و تصمیمی که هیچ عقلانیت و منطقی پشتش نیست، بهزیستی کودک را به آرام میدهد. به نوعی آرام سر بهزیستی کلاه میگذارد. شاید سازمان بهزیستی محق باشد که از این فیلم شکایت کند. خیلی از تماشاگران فیلم از قوانین سختگیرانه و آیندهنگرانه بهزیستی مطلعاند و میدانند که این سازمان به این راحتی ها کودکی را به کسی واگزار نمیکند!
۳ نکته از فیلم:
- کمی مخاطب را عاقل فرض کنید
- از این صابر ابرهای فیلم هر کجا بود خبر دهید
- اینترنت آمده و کسی از آگهی روزنامه کار پیدا نمیکند
احسان طهماسبی
یکی از موضوعات حساس و البته مناقشه برانگیز در حیطه امور بهزیستی، مسئله سرپرستی کودکان بی سرپرست یا بدسرپرست است. آرامبخش از همین دریچه به این موضوع مهم اجتماعی نزدیک شده و در تلاش است با ظرفیت دراماتیک بالایی که این مسئله دارد، بحران و جنجال را در خانوادهای که قصد به سپرستی گرفتن کودکی را دارند بازگو کند.
فیلمی که پتانسیل کافی برای اثرگذاری بر روی جامعه هدف خود را دارد و اگر از پس سوالات و ابهامات مخاطب در تشریح شیوههای مواجهه با این قصه برمیآمد، میتوانست به خروجی بهتری از مسئله برسد. آرامبخش ایدههای زیادی در فیلمنامه برای گرهافکنی و گرهگشایی داشته و نویسنده نیز برای پربارشدن متن، ضمن تحقیق و پژوهش در خصوص مسائل پیرامون موضوع اصلی فیلم، از اختلافات خانوادگی تا خرده داستانهای حقوقی استفاده کرده تا به غنای فیلمنامه کمک کند؛ هرچند که پرداخت به همه این موضوعات به نفع فیلم تمام نشده و ایراداتی را متوجه آن کرده است. برای نمونه واکنشهای نهاد ذیربط در خصوص حادث شده برای مادر کودک، باسمهای و کلیشهای است و فیلم، در جهت به کرسی نشاندن خواسته قهرمان، چیدمان غلطی از وضعیت موجود به مخاطب نشان داده است. هرچند که آرامبخش به عنوان تجربهای متوسط و تلاشی در جهت نمایش مصائب یک زن میتواند مورد توجه قرارگیرد، اما در نهایت به اثری ماندگار تبدیل نخواهد شد.
۳ نکته از فیلم:
- نقش آفرینی قابل تقدیر الناز شاکردوست
- آن کرکره پوسیده مغازه پدر/عمو
- در نهایت، چه قوانین سختگیرانهای توسط مراجع ذیصلاح برای سرپرستی وضع شده است؟!
عکس های صحنه و پشت صحنه فیلم آرامبخش
قشنگ معلومه این نقدها سفالی برای تخریب این فیلم نوشته شده،الان یکی تو روزنامه مار پیدا کنه این میشه ایراد!!! قبلش ندید توی سکانسهای مونتاژی توی موبایل و لپ تاپ هم گشت!!! نقد که اینقدر چیپ و سطح پایین نمیشه!! اینا بیشتر شبیه به انتقام گیری سفارشی به خاطر تصمیم شجاعانه خانم شاکردوست!
بازی خانم شاکردوست توی آرامبخش، مبهوت کننده است. مطمئنم این فیلم در آینده بسیار فیلم مهمی میشه؛ یکی به خاطر تصمیمات انسانی سازندگانش در همدردری با مردم و دوم کیفیت بالا و حرفهای جدید و مهمی که درباره سینگل مام میزنه؛ از دیدنش لذت بردم. آرزوی سلامتی دارم برای سهراب پورناظری عزیز ، النازشاکردوست و سعید زمانیان و تمام سازندگان این فیلم درجه یک.
بازی خانم شاکردوست توی آرامبخش، مبهوت کننده است. مطمئنم این فیلم در آینده بسیار فیلم مهمی میشه؛ یکی به خاطر تصمیمات انسانی سازندگانش در همدردری با مردم و دوم کیفیت بالا و حرفهای جدید و مهمی که درباره سینگل مام میزنه؛ از دیدنش لذت بردم. آرزوی سلامتی دارم برای سهراب پورناظری عزیز ، النازشاکردوست و سعید زمانیان و تمام سازندگان این فیلم درجه یک.
سلام
چقدر خوب و حرفهای که همه کامنت ها را منتشر میکنند. پاسخ خانم نیک اختر را که در قامت مدعی العموم و دادستان نه منتقد گفتند باید بهزیستی از این فیلم شکایت کند!! آقای سعید خادمی، مشاور رئیس و راهبر روابط عمومی و امور بینالملل سازمان بهزیستی کشور در یادداشتی داده اند و معتقدند که آرامبخش بسیار فیلم مهم و ماندگار و تاثیرگذاری برای بهزیستی است.
در ادامه یاداشت و لینک خبر را اینجا میگذارم تا بدانید به چه آدمهای اشتباهی از نظر دانش و سطح سواد عمومی اعتماد کردید. مگر آنکه خانم نیک اختر از مسئولان بهزیستی؛ قوانین بهزیستی را بهتر بشناسند!!! لطفا به عنوان ادمین یک رسانه حرفهای مورد اعتماد مردم مطالعه بفرمایید و بپذیرید که همه این نقدها جهت دار و غیر حرفهای هستند.
باتشکر
سینما با «آرامبخش» وارد منطقهی سخت تصمیمهای بهزیستی میشود
سینما همیشه قرار نیست پاسخ بدهد؛ گاهی کافی است مسئله را درست و انسانی به نمایش بگذارد. «آرامبخش» فیلمی است که با تمرکز بر یک داستان ملموس، مخاطب را با چالشهای واقعی تصمیمهای اجتماعی روبهرو میکند، تصمیمهایی که هم عاطفه و هم آینده کودک و ثبات خانواده را در نظر میگیرند.
یادداشت: شخصیت اصلی فیلم، زنی مجرد در آستانهی چهلسالگی، مسیرهای متعارف زندگی از ازدواج تا فرزندآوری زیستی را پشت سر نگذاشته است. میل او به فرزندپذیری، نه یک انتخاب فردی صرف، بلکه تلاشی برای معنا دادن به زندگی و تجربه مادرانگی است. فیلم این میل را انکار نمیکند؛ بلکه مخاطب را با او همراه میسازد و همدلی و همحسی ایجاد میکند. در همان حال، تجربه انسانی شخصیت، او را به فکر میبرد که سختگیریهای بهزیستی در فرزندسپاری نه مانعتراشی، بلکه محافظتی منطقی هستند که تضمین میکنند تصمیمهای حساس، هم برای کودک و هم برای خانواده، مسئولانه و درست انجام شود.
«آرامبخش» با اشاره گذرا به طرح «خانواده میزبان» و فرزندپذیری، در مسیر معرفی یکی از خدمات سازمان بهزیستی و اجتماعی شدن آن گام برمیدارد. فیلم با نمایش رنج، امید و تلاش شخصیت، مخاطب را به درک اهمیت سختگیریها هدایت میکند: نیت خوب شرط لازم است، اما برای تضمین آینده کودک کافی نیست. همچنین، این اثر نشان میدهد که مشورت و همفکری با سازمان بهزیستی درباره سوژهها و موضوعات جذاب، میتواند مسیر تعامل بین سینما و مأموریتهای اجتماعی سازمان را هموارتر و اثرگذارتر سازد.
استفاده از بازیگران شناختهشده مانند الناز شاکردوست، حسن پورشیرازی، صابر ابر، بهناز جعفری، مریم سعادت و ناهید مسلمی، امکان دیده شدن دغدغههای پیچیده اجتماعی را برای طیف وسیعتری از مخاطبان فراهم کرده است. حضور چهرههای محبوب، فیلم را از یک روایت فردی خارج و به یک گفتوگوی اجتماعی درباره مادرانگی، مسئولیت و آینده کودک بدل میکند.
این گفتوگوها، همراهی سینما با مأموریتهای سازمان بهزیستی را برجسته میسازد: نمایش حساسیتهای اجتماعی و حفاظت از کودک به جای سادهسازی و قضاوت احساسی.«آرامبخش» نشان میدهد که در حوزه فرزندپذیری، ترکیب همدلی انسانی با رعایت ملاحظات منطقی، مسیر درست را میسازد. فیلم، قدمی مهم در اجتماعیسازی تصمیمهای حساس و انسانی برداشته و همدلی، آگاهی و احترام به سختگیریهای معنادار بهزیستی را به مخاطب منتقل میکند.
سعید خادمی، مشاور رئیس و راهبر روابط عمومی و امور بینالملل سازمان بهزیستی کشور
سلام و عرض ادب خدمت دوستان خوبم در فیلیموشات
من هم با دوستان موافقم شما درباره فیلم آرامبخش دقیقا مطالبی را چاپ کردید که تولید یا منتشر شده در سینماژورنال، سینماپرس، تسنیم، فارس، حوزه هنری، جوان، خبرگزاری دانشجو و…. از این دست مجموعه های رسانهای جهت دار است. من فکر میکنم یا نقدهای مثبت افراد دیگر را هم منتشر کنید که مردم گمراه نشوند یا این نقدهای جهت دار سیاسی با اهداف تخریب بازیگران و عوامل این فیلم را حذف کنید و منتظر نظر منتقدان مستقل حرفهای بمانیم که عدالت برقرار شود. من این فیلم را دوبار دیدم حقیقتا فیلمی است پرجزییات، پرخون و با محتوای عمیق انسانی و بسیار خوش ریتم با بازی درخشان خانم شاکردوست و این مطالب بیشتر شبیه به انتقام گیری یک جریان خاص از این هنرمندان محبوب مردمی است که بنا به هر دلیلی بک کنش اجتماعی داشتهاند تا یک نقد منصفانه سینمایی.
از توجه شما سپاسگزارم
نقد و نظر منتقدان لزوما نظر فیلیموشات نیست و در ضمن، نویسندهها با نظر و سلیقه خودشون نوشتهاند. اینکه با نظر برخی رسانههای خاص منطبق شده یا نه، اتفاقی است.
به نظر من بازی حسن پورشیرازی و النازشاکردوست ، بهناز جعفری و صابر ابر عالی بود. فیلم خیلی خوبیه و ما از دیدنش تو سینما لذت بردیم، من همه فیلم هاي خوب را دیدم و به نظرم با اختلاف خیلی زیاد بهترین فیلم جشنواره بود چون هم کارگردانی خوبی داره و هم حرفهای مهمی می زنه، ولی به خاطر انصراف کارگردان و بازیگرها بایکوت رسانه ای شد و بهش خیلی حمله کردند، هر چند ساختارهای جشنواره فجر خیلی وقته پوسیده و فیلم های مستقل توش دیگه جایی ندارند امسال هم پر بود از تله فیلم های ارگانی که اتفاقا چندتاشون هن جایزه بردند
والا ما این فیلمو تو سینما کوروش دیدیم بعد از اینکه تموم شد همه پنج دقیقه ایستاده داسشون دست زدند. از نظر من و دوستانم که با هم تماشا کردیم این مهمترین فیلم درام روانشناسانه و خانوادگی بود که توی ابن چند سال اخیر دیدیم و واقعا النازشاکردوست توش عالی بازی میکنه، خیلی واضح که اینا چون الناز انصراف داده برای فیلمش منفی نوشتن و سعی کردن فیلمو خراب کنند به جاش یه مشت فیلم ضعیف وابسته ارگانی را تبلیغ کنند. ما خیلی فیلمو دوست داشتیم و امیدوارم اکران بشه همه ببینند چون فیلمی صادقانه درباره یک زن مستقل است که این سالها جاش تو سینمای ایران خیلی خالی بود.
سلام و وقت به خیر
اگر فیلیمو در این راستا بی طرف است و لطف کنید نقدهای جریان مقابل را هم منتشر کنید.
لطفا همانطور که میفرماییر حرفهای عمل کنید و نظرات مخالف این نقدهای غرض ورزانه را همکه بالا خدمت شما ارائه کردم منتشر بفرمایید.
ممنونم
سلام
فیلیموشات، نقدهای مختلف از رسانههای مختلف رو جمعآوری نمیکنه که غرض داشته باشه یا نه. به منتقدانی که سالهای ساله باهاش همکاری میکنند، اعتماد میکنه و میگه با حفظ نظر شخصیشون، بدون اسم مستعار، اولین نظرشون رو بنویسند. این حرف شما برای جمعآوری نظرات خوبه، نه برای تولید محتوای دستاول. مطالب ما دستاول هست و هیچ جای دیگهای منتشر نشده.
سلام
از فیلممو شات بعیده که نقدهای سطحی سفارشی یک جریان خاص سیاسی را که فقط به علت انصراف عوامل این فیلم از جشنواره نوشته شده در جهت تخریب فیلم، کارگردان و الناز شاکردوست نوشته شده را بازتاب بدهد؛ کامنت های زیر سینما تیکت که توسط مردم واقعی نوشته شدند چیزهای دیگری میگویند. پیشنهاد میکنم تا اکران عمومی این فیلم و نظر منتقدان حرفه ای سینما که در این جشنواره به دلایلی که همه می دانیم شرکت نداشتند از انتشار اسن نقدهای به دور از واقعیت، جهت دار و غرض ورزانه دوری کنید، زیرا شما یک مجموعه حرفه ای هستید و مردم از شما انتظار دارند حداقل در این ماجراها بی طرف باشید و فقط نظرات جریان تمامیت خواه را منتشر نکنید.
ممنونم
سلام
همونطور که در ابتدای نقدها نوشته شده، نوشتهها نظر فیلیموشات نیست. نقدها و نظرهای متفاوتی هست و طبیعیه که با نظر مخاطبان توفیر داشته باشه. فیلیموشات تا الان، نقد سفارشی کار نکرده است و امانتدار نظر مخاطبان و منتقدان بوده است.
نیلوفر شهیدی کجای فیلم بود؟
متأسفانه برخی نقدها سعی در کاهش این فیلم به یک «مشکل خانوادگی» دارند، در حالی که «آرامبخش» تصویری است از تنهایی انسان معاصر در برابر ساختارهای دستوری. سکوت شخصیت در آخرین نما، فریادی است بر تمام سکوتهای تحمیلی.
با چ رویی ب دیدن سینما میرید وقتی هنوز
در مورد فیلم«آرام بخش»
فیلم در مورد زندگی دختر چهل ساله ایست که،پدر و مادرش میخوان،اون دختر باب میل پدر و مادر رفتار کنه.
به نظرم موضوع عالی بود،متاسفانه برخی پدر،مادر ها فکر می کنند هنووووز هم باید در امورات فرزند چهل ساله شون دخالت کنند و به اون امر و نهی کنند.
با بسیاری از موقعیت ها و دیالوگ ها،میشد همذات پنداری کرد.
و فیلم ریتم بسیار خوبی داشت و فیلم رو دوست داشتم.
امروز من فیلم رادرسینما پرشین مهرشهر کرج دیدم عالی بود و شایسته جایزه