سروش صحت در صبحانه با زرافهها تلاش کرده تا موفقیت فیلم پیشینش یعنی «جهان با من برقص» و جهان فانتزی، دروننگرانه و انسانگرایانه آن را تکرار کند. همزمان در تلاش بوده تا جهان سریالهای لیسانسهها و مگه تموم عمر چندتا بهاره را به کار گیرد.
صبحانه با زرافه ها؛ معرفی و نقد فیلم صحت
نتیجه اثری است گرم و پرتبوتاب و همزمان دیوانه و مشنگ که تداعیکننده ترکیبی از «اسب حیوان نجیبی است» ساخته رضا کاهانی، «خرگیوش» ساخته مانی باغبانی و «جهان با من برقص» خود صحت است. در جهان صبحانه با زرافه ها، کوچکترین و احمقانهترین تصمیماتی که شاید در شرایط عادی ارزش دراماتیک زیادی نداشته باشند، تبدیل به لولای داستان و روایت میشوند. در جهان صبحانه خوردن با زرافه ها، کشتن یک عنکبوت سرنوشت شخصیتها را تغییر میدهد و دو قطبی رستگاری و تراژدی را رقم میزنند.
تماشای جهانی که سروش صحت خلق میکند، مستلزم جرات به خرج دادن و تن به فانتزی دادن است. به نظر میآید حالا دیگر میتوان ادعا کرد که صحت به سبک و زبان روایی خاص خودش دست پیدا کرده است. اما همزمان باید در نظر داشت که صبحانه با زرافهها به طرز ملوسی در تلاش بوده تا بیش از جهان با من برقص، جانب نظر مخاطب را بگیرد و جهان خاص و فانتزیاش را با مولفههای جذاب برای مخاطب بدنه سینما در هم آمیزد.
نکته مهم در مورد اجرای بازیگران اینکه بیژن بنفشهخواه که در سریال مگه تموم عمر چندتا بهاره، رگههای تازهای از بازیگریاش را به نمایش گذاشته بود، حالا به واسطه شخصیتپردازی و دیالوگنویسی غیرمتعارف و ویژه صحت، جنس تازهای از اجرا را ارائه کرده است. درکنار او، باید به بازی هادی حجازیفر در فضای کاملا متفاوت و البته اجرای کمنقص هوتن شکیبا اشاره کرد. بهرام رادان هم تلاش کرده تا ترکیب شرارت، سادهدلی و حماقت توامانی که در فیلم بیپولی حمید نعمتاله به نمایش گذاشته بود را تکمیل و تکرار کند.
پاشنه آشیل فیلم پایانبندی آن است. پایانبندیای که به خودی خود جذاب است، اما به نظر میرسد به عنوان راه فراری برای بیایده بودن جهت سر و شکل دادن به داستان بعد از تراژدی ویلا بوده است. در مجموع اما باید گفت فیلم صبحانه با زرافهها اثری سرخوش و حتی دیوانه است که سر وشکل و رنگ و لعاب خوبی دارد و البته که شکل خاصی از سرگرمی، سرخوشی و باری به هرجهت بودن را نمایش میدهد.
دیشب این فیلم رو دیدم.
اول از همه به تمامی کسانی که اهل فیلم هستند یک توصیه دارم و آن این است که اگر به دیدن فیلمی می روید، اولویت یک شما باید کارگردان آن فیلم باشد بعد بازیگران!
کسانی که جهان با من برقص سروش صحت رو باهاش ارتباط برقرار کردن و باهاش زندگی کردن ۱۰۰ درصد صبحانه با زرافه ها برایشان جذابتر خواهد بود!
و دومین توصیه این است که چنانچه اگر برای اولین بار می خواهید به تماشای کارهای سروش صحت بنشینید اکیدا توصیه می کنم که کارهای آقای صحت را باید مشاهده کرد و صرف دیدن کافی نیست!!!!
چقدر نگاه و چقدر فکرهایی که تو سر سروش صحت است را دوست دارم!
اونهایی که میگن این فیلم مسخره است باید بگم که آنها فقط فیلم را دیدن در صورتی که این فیلم را باید مشاهده کرد!
خطاب به آن دسته از بینندگان که اشاره میکنن که این فیلم مواد مخدر را رواج می دهد باید عرض کنم اتفاقا این فیلم عواقب استفاده از مواد مخدر را دارد با صدای بلنددد به تماشاچی نمایش می دهد!
و اما در ارتباط با صحنه های پایانی داستان که بسیاااااررر فوق العاده بود باید بگم هزاران هزاران پارامتر در انتهای فیلم نهفته است، در واقع بمباردمان نکته های کلیدی بود!
من تجربه مرگ را بر اثر تصادف داشته ام و خودم این موضوع رو لمس کردم که در لحظه نزدیک به مرگ، تمامی خاطرات از ابتدا تا لحظه مرگ جلوی چشمتان در کسری از ثانیه به نمایش گذاشته می شود و حتی آنچه باید میشدی و نشدی و آنچه باید در زندگی که انتخاب کردی برایت اتفاق میفتاد و تو خودت نذاشتی و یا نخواستی که برایت رقم بخورد بهتون نمایش داده می شود ( تعبیر همان یوم الحسرت ) که در لحظات پایانی فیلم به نحو بی نظیرررری صحت این موضوع رو به تصویر کشیده است!
چند درصد از شما به سکانس های پایانی که اون عنکبوت دیگر کشته نشد توجه کردید؟
چند درصد از شما به تفاوت اینکه در سکانس های پایانی برادر عروس اومد توی زیر زمین و منظور صحت فکر کردید؟(برادر عروس در واقعیت اصلا زیرزمین نیامد).
چند درصد از شما به ۲ سکانس چشمان گاو توجه کردید ( رفت و برگشت) و منظور صحت رو فهمیدید؟
مثلا اینها میرفتن توی زیر زمین و پایین ترین نقطه برای اینکه برسند به اوج!!!!
در پایان فیلم های سروش صحت خاص و برای مردم خاص است ! مثل جهان با من برقص!
چند درصد از شما وقتی فیلم تمام شد منتظر موندید و به متن شعر موزیک آخر فیلم که انطبااااق بسیار زیادی با فیلمنامه داشت توجه کردید؟
چند درصد از شما به سکانس آخر و ترتیب ورود بازیگران از درب چوبی به دشت توجه کردید؟ (ترتیب ورود بازیگران معنا داشت).
البته می توان به مسئولین سینما خرده گرفت که هنوز فیلم تمام نشده نور سینما روشن و درب های خروج را باز کردند و این موجب شد آندسته از تماشاچیان که اشتیاق کمی برای فهمیدن منظور سروش صحت را داشته باشند این موضوع را متوجه نشده و دو مورد بالا رامشاهده نکنن!
مطالب و نکات در این فیلم بسیار زیاد است که در اینجا مجال بیان همه آنها نیست!
در پایان مجددا توصیه می کنم فیلم های صخت را باید مشاهده کرد و صرف دیدن کافی نیست!
بشینید تو خونه به دیوار نگاه کنید خیلی بهتر از فیلم های این جنینی است.
این پژمان جمشیدی تو هر فیلمی میبینی هست خسته شدیم از این قیافش آنقدر که بی مزه بازی میکنه آدم از نگاه کردن فیلم کسل میشه
آقا بلیطش رو مجانی به ما بدید،یه چیپس و پفک اونجا میخوریم،ببینیم اصلا حوصله میشه کرد برای دیدنش
واقعا متاسفم برای جامعه سینما .
این فیلم خیلی سخیف و بی محتوا بود .
فاجعه بود
این همه بچه با خانواده آمده بودند این همه مصرف مواد و کوفت و زهر مار
فاجعه بود برای صحت
متاسفم
حیف
از ۶ فیلمی که تو جشنواره دیدم این مزخرفترین فیلمی بود که دیدم، فک نکنم نظرم تایید بشه ولی من مینویسم اینایی که گفتن بهترین فیلم جشنواره رو چه حسابی گفتن، من که فک نمیکنم از این مزخرفتر بشه فیلم ساخت تو خود حدیث مفصل بخوان….
بهترین فیلم صبح اعدام با اختلاف
ختاات