یک دلبر و دو برادر

هنوزم چشمای تو مثِ شبای پر ستارس…

✍️یادداشتی از مهرشاد انصاری
برای سریال « رهایم کن »
با بازی شاهکارِ و شگفت‌آورِ محسن تنابنده!
و کارگردانیِ جذاب و مریض ِ شهرام شاه‌حسینی

من روانشناس هستم!
به پیشنهاد دانیال،
یکی از مراجعین عجیب و سرکش،
سخت و دوست‌داشتنی و متفاوتم،
مراجعی که با وجود سرگذشت عجیبش،
هم‌صحبتی باهاش در اتاق درمان برام،
نه تنها خسته‌کننده، که حتی اکثرا ناتمام می‌ماند،
و جوانی که آینده‌ای روشن براش متصورم
و در این سریال، شخصیت هاتف
شدیداً من رو به یاد او می‌انداخت،
شخصیتِ بزرگ نشده‌ای که، برای رسیدنِ به خواسته‌هایش از هیچ‌چیز ابایی ندارد،
حتی حرمتِ خونی و برادری،
(این گستاخی هاتف، ربطی به دانیال ندارد)
سریال (رهایم کن) از شهرام شاه حسینی
کارگردانی که اصلا دوستش ندارم رو دیدم!
چرا شهرام را دوست ندارم هم، بماند!
دیدم و زندگی کردم و سوختم و ساختم!
ما آدم‌ها با دیدنِ هرچیزی، فیلم یا سریال یا…
معمولا خودمون رو جای شخصیت‌هایی که می‌بینیم می‌گذاریم و خودِ اونها می‌شیم!
من در این سریالِ خوش ساختِ لعنتی
و عجیب و غریب،
(چون خودم هم فرزندِ لعنتیِ اول خانواده هستم)
با اینکه طبیعتاً (حاتم نایب سرخی) فرزند ارشد خانواده،
با بازی شاهکارِ شاهکارِ شاهکارِ محسن تنابنده بودم،
بازیگری که من شخصا، چارلی‌چاپلین ایران می‌دونمش،
بعد از حاتم، قطعا ناصرِ درویش مسلکِ مجنونِ آواره‌ی همچنان قماربا بودم، با بازی حیرت‌آورِ حسن معجونی، که زندگی می‌کند نه بازی؛
اما حقیقتا، همه‌ی شخصیت‌های دیگر این سریال نیز بودم!
گاهی بهرام بوقی بودم، با بازی کثیف و جذاب و پر از حرف و دردِ مهدی حسینی‌نیا،
که به نظرِ منِ روانشناس، به اندازه‌ی یک کتاب می‌شود در موردش حرف زد و نوشت!
گاهی هاتف بودم، با بازیِ خبیث و چندش‌آور و خیلی خوبِ و به جایِ هوتن شکیبا !
گاهی مارال بودم، با سرگذشت تلخ و محکومش، با بازی درخشان هدی زین العابدین!
حتی گاهی راما بودم، با تمام ِ حسرت‌هایی که نمی‌داند چرا، ولی همه را دارد، تا روزی که بمیرد؛
و در آخر، آن خواننده‌‌ای بودم، که سام نوری،
نواده‌ی فردین ( خواهرزاده‌ی فردین) بازیش کرد،
که افسانه، دختر نایب‌خان، عاشقش بود،
با بازی مونا احمدیِ کاملا خاص و دیوانه و منحصر به فرد!
من تقریباً تمام شخصیت‌های سریال بودم اما، همیشه‌ی سریال، بارِ روی دوش ِ حاتم بودم!
فرزندان اولی که تا ابد انگار، قربانی خانواده‌های خشک‌مغز خویش هستند،
که پر از حرف، لال می‌شوند و در مقابل ِ
تمام اشتباهات خانواده سکوت می‌کنند،
که همه‌چیز را، غلط یا درست، به عهده می‌گیرند،
و وظیفه‌ی خود می‌دانند به دوش بکشند، تا بمیرند،
یا بهتر بگویم: از خودگذشتگی بکشدشان…
این از سریال و عوامل سریال!
کاری با قصه هم ندارم، چون همه چیز به من چسبید، حتی عشقِ نافرجام شاهین، پسر ناصر،
به دخترِ احمق و عاشق ِ نایب خانِ سرتاپا تقصیر افسانه، که این پدر، من را به یادِ کیکاووس، احمقِ بزرگ ِ شاهنامه،
یا بزرگ‌آقای شهرزاد می‌اندازد!
اما موسیقی پایانی!
(اما افسوس دیگه دیره)
موسیقی تیتراژ سریال، با موسیقی و صدا و ترانه‌ی جادوییِ استاد ( تورج شعبانخانی )
که در سالیانِ حیات و عمرش، هرگز آنقدر که باید و شایسته‌اش بود، قدر و ارزش ندید،
نقطه‌ی عطف و درد دیگری در این سریال بود،
که وقتی دم از مریضیِ شاه‌حسینی می‌زنم،
منظورم دقیقاً این نوع مرض‌های جذابست!
و حتی جاهایی که محسن چاووشی به کمک سریال می‌آمد هم، با اینکه خیلی خوب نبود،
ولی خوب بود، چون چاووشی همیشه خوب هست و خوب می‌ماند و خوب خواهد بود!
و مثلا به نظرم، اگر کل سریال را به چاووشی می‌سپردند، عرض می‌کنم به نظرم، اصلا
مثل «شهرزاد» خوب از کار درنمی‌آمد!
بیشتر از این چیزی رو لو نمیدم و شمارو با دیدن این سریال که احتمالا دیده باشید،
ولی اگر تا به حال ندیدید، حتما ببینید،
تنها می‌گذارم!

مهرشاد انصاری
جمعه – ۱۴۰۴/۴/۲۶

بخدا سریال های ترکیه‌ای جم‌تی‌وی شرف داره به این مضحکه‌ی بی سر و ته،آدمای غیر واقعی که نه میدونن کی هستن نه میدونن که چی می‌خوان و متاسفانه مث دیگر سریال‌های نمایش خانگی مفلوکی زن‌ها موج می‌زنه مخصوصا در افسانه و مارال که منفعلانه فقط دست به دست میشن و میرینن به همه چیز
یادمه توی یکی از نظرها خوندم که شناخت جامعه شناسانه از عصر خودش داره واقعا مضحک ترین جمله درباره‌ی این فیلنامه بود که همه چیزش شماتیک و از پیش مشخصه
در کل تنها نقطه‌ی کمی روشن فیلم بازی تنابتده بود وبس بقیه واقعا لجن محض

من تا قسمت هفذه دیدم. یه چیزی که بنظرم تو این سریال تا اینجا غیر منطقی هست اینکه تو این سریال یکی از خوانندگان معروف اون موفع توسط حاتم همون اول داستان کشته میشه و تمام! حاتم همون شب قتل توی هتل هم بوده و دیده شده. بعد بدون هیچ رد و پیگیری از طرف پلیس و… خیلی راحت از چنین قتل مهمی قسر در رفت ؟!

فیلم رهایم کن بسیار عالی ، خوش استایل، قوی و درعین حال ظریف بود
هرفیلمی عیوبی دارد اما عیوب این فیلم خیلی خیلی کمتر از محاسن آن و قابل چشم پوشی هستن، خداقوت به محسن تنابنده عزیز و دیگر بازیگران قوی و نمونه کشور عزیزمان ایران جاوید.

محض اطلاع فیلیمو شات در دهه پنجاه اتوبان هم ساخته شده بود چندتا، اما مسئله اینه که چرا هرکس نظر مخالف داده شما سریع دویدید و یه جواب مقابل اون نظر دادید؟
انگار شخصا فیلمو ساختید!
در واقع وبسایت‌های نمایش خانگی مرجع پخش ابتذال فارسی زبان شده. سریالهای ژاپنی و کره‌ای رو میبینیم خیلیاشون هم داستان جذاب دارن هم خوش ساخت هستن و هم اخلاقیات و فرهنگ کشورشون تقویت میشه.
نمیشه تاثیر هنر در فرهنگ جامعه رو نادیده گرفت؛ چه تاثیر مثبتی این دست سریال‌ها در فرهنگ ما دارن؟ قراره جامعه ما به چه سمتی بره؟

بازیگرای خوبی داره اما خیلی ناشیانه از سریالای ترکی الگوبرداری کرده که تو ذوق میزنه اما احتمالا برای تینیجرا جذاب باشه اما به چه قیمتی؟.برای من قشنگترین رابطه برادرانه تو سریالا،رابطه بیژن و نادر ایرانی در چشم باد بود.

چرا نگفتید که کلی چیزهای زشت را علنا در این سریال نشان می‌دهید؟ مثلا رواج شراب خواری و ادبیات رختخوابی؟! اینها برای برچیده شدن بنیان خانواده ها کافی است… سینمای خانوادگی!!!