نقد فیلم مسافران | کالین فارل در نسخه به‌روزشده سالار مگس‌ها

لیلی رز دپ، تای شرایدن، شانتی آدامز و بسیاری دیگر از ستاره‌های نوظهور سینما در فیلم مسافران (Voyagers)، اثر زیبا اما قابل پیش‌بینی نیل برگر، نقش آفرینی کرده‌اند. برای نقد و بررسی این فیلم با فیلیمو شات همراه باشید.


جدیدترین و بهترین فیلم های ۲۰۲۱

سریال «دور» هیلاری سوانک را به فضا می‌فرستد

فیلم «پروکسیما»، داستان غم‌انگیز مادری که به فضا می رود


نیل برگر، کارگردان مجموعه فیلم‌های سنت‌شکن (Divergent) و پس‌ازآن میلیاردرها (Billions) و دست نیافتنی‌ها (The Upside)، این بار داستان سالار مگس‌ها را در یک سفینه بازسازی کرده است و یک‌جورهایی ما را به یاد کمپانی Lionsgate می‌اندازد که امیدوار بود بتواند بئاتریس پرایر (شخصیت فیلم Divergent) را به کتنیس اوردین (شخصیت فیلم Hunger Games) بعدی تبدیل کند. در این پاد آرمان‌شهر که فضایی عمدتاً سفیدرنگ دارد، شخصیت‌پردازی کارکترها که همگی از بازیگران بااستعداد نسل جدید هستند به خوبی انجام‌نشده و حتی دیالوگ‌هایی سطحی و محدود دارند. فیلم مسافران شاید توانسته باشد یک دوره ۸۶ ساله را در کهکشان ترسیم کند، اما مخاطب را به‌جایی نمی‌برد که پیش‌ازاین ندیده است؛‌ به همین دلیل تازگی چندانی برای او ندارد.

بد یا خوب، برگر خودش هم می‌دانسته که مجبور نیست چنین کاری انجام دهد. هدف او درفیلم مسافران که اثری متوسط اما لذت‌بخش است این بوده که در مورد جوهرۀ ماهیت انسان چیزی برای گفتن داشته باشد. اگر نوجوانان حاضر در سفینۀ برگر را مشابه گروهی از پسربچه‌ها بدانیم که در رمان سالار مگس ها براثر یک سانحه هوایی در جزیره‌ای متروک رها می‌شوند، می‌بینیم که فضاسازی فیلم تا حدی موفق عمل کرده است و به خاطر انتخاب‌های جسورانه‌ای که برگر انجام داده است باید به او آفرین گفت.

یکی از آنها، انتخاب کالین فارل در نقش سرپرست سفینۀ فضایی است. سال ۲۰۶۳ است و وضعیت کرۀ زمین چندان خوب نیست. بی‌توجهی به تغییرات آب و هوایی باعث وخیم شدن شرایط شده و حالا انسان‌ها باید به دنبال جای دیگری برای زندگی باشند. خبر خوب این است که آن مکان را پیدا کرده‌ایم و خبر بد این‌که نزدیک یک قرن طول می‌کشد تا به آن سیاره برسیم و اوضاع را بسنجیم؛ حالا راه حل این مشکل چیست؟ اینکه یک ناوگان مهندسی شده ژنتیکی از کودکان تیزهوش (فرزندان دانشمندان MIT و برندگان جایزۀ نوبل) را راهی فضا کنیم تا جمعیت انسانی را دوباره در جایی دیگر شکل دهند و نوادگان‌شان در آینده دنیایی جدید را تجربه کنند .

کالین فارل در نمایی از فیلم مسافران

فیلم مسافران زمانی جذاب می‌شود که مسافران این سفینه به حقیقتی که پشت ماموریت وحشتناک‌شان وجود دارد پی می‌برند: ما همگی وارث یک چیز هستیم. سفری سخت و پر دردسر در فضا داریم و با دستورالعمل‌ها دست و پنجه نرم می‌کنیم و همۀ این‌ها برای دستیابی به آینده‌ای است که آنقدری زنده نمی‌مانیم تا آن را ببینیم.

فارل در نقش ریچارد ظاهر شده است. یک دانشمند و پدری نگران که وظیفه‌‌اش اطمینان از این است که این کودکان برگزیده به هدفی که برایش انتخاب شده‌اند، دست پیدا کنند. کالین فارل تاکنون نقش‌آفرینی‌های به یادماندنی زیادی از خودش به یادگار گذاشته، اما شاید هیچ‌کدام به اندازۀ نقشی که در این فیلم دارد حس همدلی مخاطب را برنمی‌انگیزند؛ مردی که داوطلب شده تا ۳۰ کودک را همراه خودش به خلاء ببرد. همۀ پدر و مادرها از خودشان می‌پرسند که چرا فرزندشان را به این دنیا آوردند و صورت رنجور و چین افتادۀ ریچارد صورت مردی است که مقدر شده تا جواب این سوال را بداند. شاید هم صورت مردی که باید تا آخر عمرش دست تنها از ۳۰ نوجوان مراقبت کند.

البته شانسی که ریچارد دارد این است که همۀ سرنشینان این سفینه هر روز مایعی آبی رنگ را می‌خورند که باعث می‌شود مطیع و فرمانبردار شوند. اما خودشان هنوز از این موضوع خبر ندارند. این کودکان مطیع کم‌کم تبدیل به نوجوانانی مطیع می‌شوند که از زندگی کردن مثل موش‌های آزمایشگاهی، پوشیدن یونیفرم آبی رنگ و جمع کردن حواس‌شان به ماموریت راضی و خوشحال هستند. با این‌حال، جمع بازیگرانی که اینجا می‌بینیم بیشتر شبیه نسل باقیمانده از ستاره‌های سینما هستند، نه دانشمندان و برندگان نوبل.

فیون وایتهد در نمایی از فیلم مسافران

داستان فیلم مسافران دارد پیش می‌رود که یک‌مرتبه کریستوفر (با بازی تای شرایدن) که پسری سربه‌راه است به همراه پسری شرور به نام زک (با بازی فیون وایتهد، بازیگر فیلم دانکرک) متوجه می‌شوند که چه چیزی در آن مایع وجود دارد و تصمیم به شورش می‌گیرند. شاید بتوانید حدس بزنید از اینجا به بعد چه اتفاقی می‌افتد. برگر گروهی از جوانان آینده‌دار سینما را در نقش‌های اصلی دور هم جمع کرده است، اما از بازیگران مکمل آن هم نمی‌توان به آسانی گذشت: ویویکا کالرا (ستارۀ فیلم Blinded by the Lightآیزاک همپستد رایت (بازیگر سریال Game of Thronesشانتی آدامز (ستارۀ Roxanne Roxanne) و مدیسون هو که در شبکۀ دیزنی پلاس بزرگ شده است. با این حال، این بازیگران بیشتر در حاشیۀ فیلم حضور دارند، درحالی‌که می‌توانستند نقش سازنده‌تری داشته باشند.

احساسی که ممکن است در مخاطب ایجاد شود این است که فیلم مسافران مثل همان Tabular Rasa (لوح نانوشته) که الهام‌بخش داستانش بوده، خالی و تهی است. برگر تمام سعی‌اش را کرده تا هیجان را در فیلم ایجاد کند، اما قصه کسل‌کننده می‌شود. اینجاست که او تصمیم می‌گیرد به هر طریقی از خشم نوجوانان و همچنین نقاط ضعف مشترک انسان‌ها استفاده کند تا مخاطبش را پای فیلم نگه دارد. درگیری‌هایی که در فیلم بین نوجوان‌ها وجود دارد تکراری و بچه‌گانه است و شخصیت‌ها عمق ندارند. همچنین فیلم ازنظر ریتم و ضرباهنگ چندتکه است و نتوانسته یکپارچگی‌اش را حفظ کند.

تای شرایدن در نمایی از فیلم مسافران

زمانی که نوجوانان دست از اطاعت برمی‌دارند، غریزه‌های درونی خود را کشف می‌کنند و محیط سفینه به هرج‌و‌مرج کشیده می‌شود و زندگی همه به خطر می‌افتد و اعضای گروه در ترس و طمعی سیری‌ناپذیر برای قدرت غرق می‌شوند. این فیلم ایدۀ جذابی دارد و همچنان که سعی می‌کند تمرکزش را از ایدۀ اصلی منحرف نکند، در تلاش است که داستان فیلم سالار مگس‌ها را در فضا به تصویر بکشد. فیلم در ژانر دلهره‌آور و سرگرم‌کننده ساخته‌شده و احتمالاً هدفش این بوده که مخاطب را تا انتها با خودش همراه نگه دارد، اما خیلی زود سقوط می‌کند و به یک اثر ناموفق تبدیل می‌شود.

هر داستان قدیمی که در محیطی جدید بازسازی می‌شود، یا به حیات خود ادامه می‌دهد و یا برای همیشه از بین می‌رود، و اینجاست که فیلم مسافران بایستی خوب عمل می‌کرد. اسکات چمبلیس، طراح تولید فیلم نسبت به طراحی فضای سفینۀ Humanitas نگاهی دقیق و بنیادی داشته است؛ انگار که جاناتان آیو (نایب‌رئیس ارشد بخش طراحی صنعتی در شرکت اپل) این سفینه را طراحی کرده است: تمیز و مرتب و حساب‌شده. اما آرمان‌شهری که با دیدن این فضا تصور می‌کنیم با آشوبی که خیلی زود در آن به راه می‌افتد کاملاً در تضاد است. البته از فیلمبرداری حرفه‌ای انریکه چدیاک هم نباید چشم‌پوشی کرد. دوربین او طوری حرکت می‌کند که می‌توان حس خفقان و فشار راهروهای باریک و محیط بستۀ سفیه را به خوبی حس کرد و در فضای فیلم قرار گرفت. بااین‌وجود، کلیت فیلم می‌توانست خیلی بهتر از اینها باشد. حالا شما هستید که باید تصمیم بگیرید می‌خواهید این فیلم را ببینید یا نه. دیگر قضاوت با خودتان!


منبع: IndieWire

شاید برایتان جالب باشد

نظر شما چیست؟

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.