برترین فیلم های کارنامه جانی دپ

فهرست بهترین فیلم های جانی دپ بر اساس سال تولید مرتب شده‌اند، نه کیفیت آنها

فیلم ژان دو باری | 2023 | Jeanne du Barry

فیلم پروفسور | 2018 | The Professor

فیلم رنجر تنها | 2013 | The Lone Ranger

فیلم چارلی و کارخانه شکلات سازی | 2005 | Charlie and the Chocolate Factory

فیلم دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه | 2003 | Pirates Of The Caribbean: The Curse Of The Black Pearl

• کارگردان: گور وِربینسکی

چشم‌انداز یک فیلم هالیوودی مهم در تابستان 2003 چندان شباهت و قرابتی با فیلمی درباره دزدان دریایی نداشت و به نظر نمی‌رسید پرچمی که «نفرین مروارید سیاه» برافراشت چندان مورد توجه عمومی قرار بگیرد. با وجود این، فیلم به مانند بلاک‌باستری کلاسیک در گیشه مورد استقبال تماشاگران قرار گرفت و غم‌انگیز این‌که دیگر نمونه چنین فیلم‌هایی به‌ندرت ساخته می‌شوند. بازی دپ در نقش اصلی این فیلم (و دنباله‌هایش) نامزد دریافت جایزه اسکار شد و به راستی که تمام فیلم را برای خودش کرده و تحت شعاع بازی دیدنی‌اش قرار داده است. برخی بازی دپ در قالب این دزد دریایی (جک گنجیشکه یا ناخدا جک اسپارو) را به عنوان تلفیقی حیله‌آمیز از شخصیت‌های باگز بانی و کیث ریچاردز (گیتاریست و ترانه‌سرای گروه رولینگ استونز) توصیف کرده‌اند.

فیلم ترس و نفرت در لاس وگاس | 1998 | Fear and Loathing in Las Vegas

• کارگردان: تری گیلیام

گیلیام درباره این فیلم گفته است: «می‌خواهم به عنوان یکی از بهترین فیلم‌های تاریخ سینما دیده شود و البته هم‌زمان به عنوان یکی از منفورترین فیلم‌های تاریخ سینما.» و با امتیاز میانگین 49 درصد از 100 در سایت «راتن تومیتوز» بی‌شک او به آرزویش رسیده است. با وجود این، جانی دپ در نقش دکتر گانزو کار خودش را کرده است تا با فیلمی طرف باشیم که به عنوان یک کلاسیک کالت انکارناپذیر باشد.

فیلم دانی براسکو | 1997 | Donnie Brasco

• کارگردان: مایک نیوئل

واقعا تحسین‌برانگیز است که جانی دپ به‌واسطه ایفای نقش‌های متوالی در قالب شخصیت‌هایی غیرقراردادی به جایگاه و شمایل یک ستاره سینما دست پیدا کرد. او که در زمان ساخت این فیلم تبهکاری با کارگردانی فوق‌العاده مایک نیوئل، ستاره‌ای نوظهور به شمار می‌رفت بازی تمام‌عیاری را از خود به جا گذاشته است که تا جای ممکن دور از ایفای نقش او در «ادوارد دست‌قیچی» قرار می‌گیرد. با وجود این، حساسیتی هم در بازی دپ دیده می‌شود که شمایل قراردادی یک گنگستر را – که همراه آل پاچینو می‌شود – از آن او کرده و امضای وی را پای آن زده است. «دانی براسکو» نامزدی اسکار بهترین فیلمنامه اقتباسی را کسب کرد.

فیلم جوخه | 1996 | Platoon

• کارگردان: الیور استون

وقتی صحبت از کسب اسکار بهترین فیلم می‌شود این تنها فیلم کارنامه جانی دپ است؛ اثری که اولین فیلم هالیوودی به شمار می‌رود که توسط یک کهنه‌سرباز جنگ ویتنام نوشته و کارگردانی شده است. البته دپ نقش کوچکی در فیلم دارد اما به هر حال، «جوخه» به لحاظ تصاویر غوطه‌ورکننده‌اش از نبرد و خون‌ریزی‌های میدان جنگ در کنار آثار تحسین‌شده بزرگی چون «غلاف تمام‌فلزی» و «اینک آخر زمان» قرار می‌گیرد. ویلم دافو و تام بِرِنگِر نقش‌های اصلی را قدرتمندانه بازی کرده‌اند.

فیلم مرد مرده | 1995 | Dead Man

• کارگردان: جیم جارموش

این اثر جارموش هم تصویری تکان‌دهنده از نژادپرستی و خشونت آمریکایی است. دپ نقش حسابداری به نام ویلیام بلیک را بازی کرده است که پس از قتل یک مرد و در هنگام فرار، ادیسه‌ای عجیب‌وغریب از کشف خویشتن را تجربه می‌کند. کیفیت سوررئال فیلم احتمالا مناسب هر ذائقه‌ای نیست اما برای شیفتگان جانی دپ یکی از آن فیلم‌هایی است که باید آن را تماشا کنند. این فیلم به صورت سیاه‌وسفید فیلمبرداری شد و هنوز یک اثر سینمایی کلاسیک محبوب است که «کرایتریئن کالکشن» هم نسخه‌ای از آن را برای شیفتگان هنر هفتم عرضه کرده است.

فیلم اد وود | 1994 | Ed Wood

• کارگردان: تیم برتون

جانی دپ و تیم برتون یکی از پربارترین و بهترین زوج‌های بازیگر و کارگردان را در تاریخ سینما تشکیل دادند و «اد وود» بهترین فیلم جانی دپ است که برتن آن را کارگردانی کرده است؛ و جالب این‌که آن‌ها با هم فیلمی زندگینامه‌ای درباره بدترین کارگردان تاریخ هالیوود را به نامه‌ای عاشقانه در باب هنر آفرینش بدل کرده‌اند. در «اد وود» گروهی از آدم‌های عجیب‌وغریب و مشتاق دور هم جمع می‌شوند و دست به دست هم می‌دهند تا فیلمی بسازند و کاری کرده باشند؛ موضوعی که خودش استعاره‌ای تمام‌عیار برای این همکاری زیبا و بی‌نقص است. «اد وود» برنده دو جایزه اسکار شد که یکی به مارتین لاندو رسید.

بهترین فیلم های تیم برتون که دیدنش واجب است

فیلم بِنی و جون | 1993 | Benny & Joon

• کارگردان: جِرِمیا اس. چِچیک

این کمدی تاثیرگذار درباره دو شخصیت عجیب‌وغریب که عشق را پیدا می‌کنند، بازی حیرت‌انگیزی از جانی دپ را در کانون خود جای داده است؛ یک ایفای نقش ستاره‌ساز که ایده داستانی نحیف «عادی‌ها علیه غیرعادی‌ها» را به برگی حقیقتا برنده بدل کرده است. سبک و سیاق دپ در این فیلم به‌نوعی یادآور و احضارکننده روح ستارگان سینمای صامتی چون باستر کیتن، چارلی چاپلین و هارولد لوید به شمار می‌رود که در عین حال، شیرینی و ملاحتی تمام‌وکمال و دلنشین دارد. جانی دپ برای این بازی‌اش نامزد جایزه گلدن گلوب شد.

فیلم چه چیزی گیلبرت گریپ را آزار می‌دهد | 1993 | What’s Eating Gilbert Grape

• کارگردان: لاسه هالستروم

این درام که بر اساس رمانی به همین نام شکل گرفته، ستارگان جوانی چون لئوناردو دی‌کاپریو و جولیت لوییس را کنار جانی دپ قرار داده است که همگی خودی نشان داده‌اند. دی‌کاپریو که نامزد دریافت جایزه اسکار نقش مکمل هم شد در نقش آرنی گریپ که دچار معلولیت ذهنی است، همه نگاه‌ها را معطوف خود می‌کند. کاری که جانی دپ با نقش خودش انجام نمی‌دهد تا پس از بازی در یک سری نقش آدم‌های غیرعادی و عجیب، این بار بیش‌تر به عنوان شخصیتی زمینی و قابل اتکا در کانون درام دیده شود بدون این‌که ذره‌ای از احساسات و روح انسانی‌اش از دست برود.

فیلم کرای-بیبی یا نی‌نی کوچولو | 1990 | Cry-Baby

• کارگردان: جان واترز

این تجربه سینمایی جنون‌آمیز و شگفت‌انگیز از جان واترز را می‌توان نوعی «رومئو و ژولیت» با سروصدا و چاشنی اسپانیایی هم توصیف کرد؛ فیلمی که جایی میان دو فیلم کمدی دیگر از واترز با عناوین «اسپری مو» (1988) و کمدی سیاه «فلامینگوهای صورتی» (1972) قرار می‌گیرد و مملو از بخش‌های موزیکال و هجو فیلم‌های مشهوری چون «شورش بی‌دلیل» (Rebel Without a Cause) است. این فیلم که اولین نقش اصلی را در سینمای جریان اصلی برای جانی دپ به ارمغان آورد، او را در قالب نوجوانی خلافکار و موتورسوار به تصویر می‌کشد که به‌نوعی پیش‌گویی بازی‌های بعدی او در نقش «شخصیت‌های خوش‌تیپی که غرابتی نظرگیر دارند» به حساب می‌آید. «کرای-بیبی» در گیشه شکست خورد اما به یک فیلم کالت کلاسیک بدل شد و حتی بر اساس آن نمایشی موزیکال در برادوی روی صحنه رفت.

فیلم ادوارد دست‌قیچی | 1990 | Edward Scissorhands

• کارگردان: تیم برتون

دپ که کارنامه‌اش با بازی در نقش پسرهای خوش‌تیپ و خوشگل شروع شد، در اولین همکاری با تیم برتن در فیلمی بازی کرد که می‌توانست به‌کل قواعد بازی را برای او تغییر بدهد. او در نقش ادوارد تنها، با وجود این‌که شمایلی نمادین دارد که در تاریخ سینما یکی از ناخوشایندترین‌ها است، بسیار حساس و واقعا دوست‌داشتنی است. «ادوارد دست‌قیچی» یکی از بهترین آثار سینمایی برتن است؛ فیلمی که یک قصه پریان امروزی سیاه و غیرمعمول به شمار می‌رود که روحی زخمی را در کانون خود جای داده است. این فیلم در جوایز پرشماری شامل اسکار، بفتا، گلدن گلوب و حتی گرمی کسب نامزدی کرد.