نقد فیلم پرویز | تصویری از شورشی بزدلانه‌

فیلم پرویز یکی از فیلم‌های خوب سال‌های اخیر سینمای ایران است. فیلمی که باوجود هزینه­‌ کم، گیرا، پر حس و تأثیرگذار است.

فیلم پرویز یکی از فیلم‌های خوب سال‌های اخیر سینمای ایران است. فیلمی که با وجود هزینه­‌ کم، گیرا، پرحس و تاثیرگذار است. پرویز مردی میانسال و بسیار چاق است که هنوز تشکیل خانواده نداده است و به همراه پدر مستبدش در شهرکی مسکونی زندگی می­‌کند. او که کار مشخصی ندارد، هر از گاهی به وسیله­‌ کارهای ریز و درشتی که برای ساکنان شهرک انجام می­‌دهد، درآمد کمی به دست می‌‌آورد و روزگار می­‌گذراند. اما این روال عادی و روزمره، با تصمیم ازدواج مجدد پدر به هم می‌­ریزد. چرا که پدر از او می‌­خواهد خانه‌ شهرک را ترک کند تا او بتواند با همسر تازه‌­اش آسایش بیشتری داشته باشد. همزمان با این تصمیم، پرویز که تاکنون به حرفها و نصایح اطرافیانش بی‌توجه بوده است، اکنون متوجه تمام ناخشنودی‌هایی که از اطراف بر سرش می‌­ریزد می‌­شود و دیگر در این سن نمی‌‌تواند در برابر مسائلی که آزارش می‌­دهد سر فرود بیاورد.

فیلم پرویز درباره آستانه‌­ تحمل است. کاراکتر پرویز با آن هیکل درشتش سال‌هاست که مسائلی را تحمل کرده است و در برابر استبداد اطرافیان و به خصوص پدرش خاموش مانده و از او اطاعت کرده است. اما اکنون که به سن لاقیدی رسیده است، با نزدیک‌تر شدن به مرگ و لمس نیستی، عمر خود را بر بادرفته می­‌بیند و در برابر تمام آنچه که برایش ارزش بوده برمی‌آشوبد.

فیلم پرویز

فیلم پرویز فیلمی منسجم است که بعضا شکلی ناشیانه پیدا می­‌کند. این آماتوریسم یا ناشی‌گری، بیش از هر چیز در بازیگری و سپس در دکوپاژ، خود را می‌­نمایاند. البته فیلم اصرار دارد که این ناشی‌گری را به جای نوعی مینیمالیسم به تماشاگر قالب کند، اما در نهایت، این مینیمالیسم موفق نمی­‌شود شکل خود را بیابد و سر آخر نماهای غیر مینیمال مانند گفتگوی پرویز و مرد در کنار ماشین، از میان نماهای دیوارهای رنگ شده­‌ داخلی بیرون می‌­زند و ناشی‌گری­‌اش را فریاد می‌­زند. در بازیگری، هم پرویز چندان پرقدرت نیست و برخی از بازیگران فرعی نمی‌­توانند در نماهای نسبتا طولانیِ فیلم، تداوم حسی خود را به خوبی حفظ کنند. البته تمام این مشکلات، به شکلی ظریف در فیلم وجود دارند، و شاید تماشاگر عادی متوجه همچون ضعف‌هایی نشود. حتی با وجود این ضعف‌ها که بعضا شکلی آماتورانه به فیلم می‌­دهند، همچنان پرویز از استاندارد خودش پایین‌تر نمی‌­آید و به عنوان فیلمی منسجم، سر و شکل خود را به خوبی حفظ می‌­کند.


فیلم هایلایت ساخته اصغر نعیمی؛ تصادف، خیانت و انتقام


لوون هفتوان و حمیرا نونهالی در نمایی از فیلم پرویز

نکته‌­ شایان توجه در فیلم پرویز مفهوم پدر است. مفهوم پدر در تاریخ هنر و به خصوص در سینما همواره به دو مصداق بیرونی اشاره­‌ مستقیم داشته است. یکی مفهوم مذهبی و البته انتزاعی خدا که البته بیش از ادیان دیگر در دین مسیحیت معنا پیدا می­‌کند و دیگری رهبری سیاسی یک کشور. فیلم پرویز شورش یک نسل در برابر رهبری سیاسی است؛ نسلی که جوانی خود را بدون اعتراض و سر نهادن به فرمان‌های پدر به باد داده است و اکنون حس خسران دارد. و چنان می‌­اندیشد که در این معامله مغبون شده است. معامله­‌ای که در آن بهترین دوره­‌ زندگانی‌­اش را در ازای فرسودگی و دل‌مردگی، تقدیم پدر نموده است. فیلم پرویز داستان جوانانی است که در سال هزار و سیصد و پنجاه و هفت به کف خیابان‌ها آمدند و شور و اشتیاق خود را فدای شکل­‌گیری حکومتی نموده‌­اند که شاید امروز چندان از آن رضایت نداشته باشند و اکنون پتانسیل آن را دارند که هر لحظه طغیان کنند و در ازای آن چه که از دست داده­‌اند، به هر چیزی که خود ساخته‌­اند آسیب بزنند. این که مجید برزگر با محافظه‌­کاری در پایان فیلم می­‌کوشد به جای کنشی رادیکال، مانند آن چه که در خشک‌شویی دیدیم، با پدر به گفتگو بپردازد، تا اندازه­‌ای به این معناست که فیلمساز هنوز خود را پسر پدر می‌­داند و توانایی گسست کامل از استبداد پدر را ندارد.

لوون هفتوان در نمایی از فیلم پرویز

ممکن است به این مطلب‌ها نیز علاقه‌مند باشید

نظر شما چیست؟

ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید، خوشحالیم