VPN
اگر به فیلترشکن(VPN) وصل هستید برای دسترسی به تمامی فیلم‌ها و استفاده از حجم اینترنت های رایگان فیلیمو، فیلترشکن خود را خاموش کنید.
خارج از ایران هستم
باشه
بیشتر
کارگردان :
تهیه کننده :
در حال بارگذاری

مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش

کارگردان: رضا حداد

“مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش” اثری است پست مدرن. دلایل ناپدید شدن چند جوان بعد از شرکت در یک میهمانی بررسی می شود. اسم و مشخصات آنها روی ویدئو پروجکشن نقش می بندد و بعد با فلش بکی به قبل، رد پای این افراد در جایی که بودند

3,24 از 51 رای
برای نشان کردن فیلم ها و استفاده از پیشنهادات ویژه فیلیمو وارد شوید و یا ثبت نام کنید
این فیلم را به لیست فیلم های نشان شده اضافه کنید.
خرید اشتراک
اینترنت رایگان و نامحدود ویژه تماشا و دانلود درون برنامه‌ای فیلم‌ها برای مشترکین
حجم اینترنت 100% رایگان
حجم اینترنت نیم بها

پیش نمایش، تصاویر و برش هایی از فیلم

فیلم های مشابه

بازیگران مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش

سایر عوامل فیلم مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش

فیلم‌نامه‌نویس

آتیلا پسیانی

نقدهای فیلم مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش

  • منتقد: رحیم عبدالرحیم زاده

    ر سال های اخیر شاهد رویکرد گسترده نسلی از کارگردان های تئاتر ایران به سوی پست مدرنیسم هستیم.

    اینکه چنین رویکردی از کجا نشأت می گیرد و ضرورت های آن در جامعه و تئاتر ما چیست بحث جداگانه و مفصلی را می طلبد اما بخشی از جریان شناسی این رویکرد به شناخت عناصر پست مدرنیستی در اینگونه نمایش ها باز می گردد و اینکه کارگردانی تا چه حد توانسته در تعاملی آگاهانه با آن قرار گیرد.

    از جمله کارگردان هایی که در سال های اخیر دست به خلق آثاری با مؤلفه های پست مدرنیستی زده اند می توان به آتیلا پسیانی در "یک سمفونی ناکوک" کیومرث مرادی در نمایش "خانه" و حمید پورآذری در نمایش "ادیپ" اشاره کرد.

    آثاری که هرچند در نگاه اول آثاری کاملاً متمایز از هم به نظر می رسند اما در همان حال خصلت پست مدرنیستی این آثار همه آنان را به هم گره می زند هر چند این تمایز و تفاوت خود از خصلت های پست مدرنیسم سرچشمه می گیرد که مجموعه ای از آثار نامتجانس را تحت لوای مشترکی گردهم می آورد.

    نکته مهم آن است که تمامی این نمایش ها در جذب مخاطب و بالاخص مخاطب عام موفق عمل کرده اند و این خود نشانگر آن است که هنر پست مدرن به دلایل متعدد هنر نخبه گرا و دشواری نیست بلکه هنری سهل و ممتنع است که به راحتی با مخاطبش ارتباط برقرار می کند.

    اجرای "مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش" رضا حداد را نیز می توان در ادامه جریان پست مدرنیسم در تئاتر ایران بررسی کرد چرا که در این نمایش نیز مؤلفه های پست مدرن به شکلی تمام عیار خود را به رخ می کشد.

    به همین دلیل در این نوشتار به یکی از مهمترین خصلت های پست مدرن این اثر می پردازیم تا از خلال آن دریچه ای به جهان نمایش بگشاییم.

    کولاژ و کنار هم قرار دادن عناصر نامتجانس و ناهمگون از مهمترین ویژگی های یک اثر پست مدرن است. اصل کولاژ در اثر پست مدرن تأثیرات بنیادینی بر تمامی پیکرده اثر دارد، از یکسو باعث چند صدایی شدن اثر می شود و صداهای متفاوت و گاه ناهمگون به شکل یکسان در آن حضور دارند و از سوی دیگر باعث مرکز زدایی از اثر هنری می شود چرا که هیچ صدا و مرکزیت غالبی در اثر وجود ندارد.

    کولاژ همچنین باعث به وجود آمدن تنوع در پیکره اثر می شود و از سوی دیگر به دلیل کنار هم قرار گرفتن عناصر ناهمگون نوعی پویایی و جنبش دیالکتیکی در اثر پدید می آورد.

    کولاژ را می توان موتور محرک نمایش "مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش" چه در ساحت نوشتار و چه در ساحت اجرا دانست، در این اجرا ما با قطعاتی جدا از هم اما در عین حال به هم پیوسته روبرو می شویم، قطعاتی که به زندگی، افکار و ویژگی های روانی شخصیت های نمایش می پردازد و به شکلی آگاهانه از سوی کارگردان در سبک ها و شیوه های مختلف قرار گرفته اند.

    در این اجرا از اجرای فیزیکال گرفته تا نمایشنامه خوانی مبتنی بر کلام، از قطعاتی کاملاً تلخ تا لحظات طنز، از موسیقی مدرن غربی تا آهنگ های خاطره انگیز ایرانی و موسیقی پاپ سطحی و عامه پسند، از تصویر نگاری مستند تا وهم و خیال و فانتزی و نقاشی و سینما و ادبیات و تئاتر همه و همه در کنار هم قرار گرفته اند و از نمایش "مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش" یک کولاژ تمام عیار ساخته اند.

    این کولاژ از چند منظر همسویی کامل با فضای نمایش دارد از یکسو بسته به وضعیت روانی و اجتماعی شخصیت ما با فرم های اجرایی متنوعی روبرو می شویم هر قطعه سعی دارد نه به واسطه معنا و محتوا که به واسطه فرم، فضای ذهنی شخصیت را برای مخاطب خلق کند.

    دومین جنبه مثبت این کولاژ ملموس کردن فضای اثر برای مخاطب ایرانی است چرا که نمایش "مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش" به نوعی بازگویی نوستالژیا، خاطرات و بحران های جوان ایرانی است. جوانی که اکنون پا به میانسالی می گذارد و از این منظر این جنبه کولاژ گونه نمایش امکانات فراوانی در اختیار رضا حداد قرار می دهد تا دغدغه ها، دلهره ها و نوستالژی این نسل را به خوبی بیان کند. رجوع او به ترانه های خاطره انگیز، مجموعه تلویزیونی مدرسه موش ها و بسیاری دیگر از تصاویر آشنا تنها در سایه کولاژ و امکانات آن است که امکان حضور می یابند.

    از سوی دیگر به واسطه کولاژ بسیاری از جنبه های پست مدرن در این اثر خود را نشان می دهد. از جمله این ویژگی ها می توان به استفاده از کیچ یا عناصر عامه پسند، مبتذل و کلیشه ای اشاره کرد، عناصری که البته در هنر پست مدرن از دیدگاهی نو و دیگر گونه به آن ها پرداخته می شود. در اجرای رضا حداد نیز بسیاری از عناصر که به ظاهر مبتذل، پیش پا افتاده و کلیشه ای است از جمله برخی آهنگ های نمایش و یا شخصیت D.jpm که یک پارتی مستر است و قرار است مهمانی را بگرداند و بسیاری از دیالوگ های او تنها در سایه استفاده از کیچ در هنر پست مدرن است که قابل تأمل و تحمل است. از بخش هایی که حداد به شکلی تعمداً بر جنبه های عامه پسند و مبتذل آن پای می فشرد بخش مربوط به برنامه آشپزی و استفاده از کیچ های تلویزیونی در این قطعه از نمایش است. البته از بخش هایی که در نوشتار پسیانی وجود دارد اما حداد آن را در اجرایش حذف کرده است صحنه خاقان ابن خاقان است که می توانست جنبه ای تاریخی نیز به این کولاژ ببخشد و بر تنوع و گستردگی آن بیفزاید.

    در کنار تمامی این نقاط مثبت که نمایش رضا حداد را اثری هدفمند معرفی می کند که آگاهانه از تکنیک های پست مدرنیستی سود جسته است دو ایراد عمده را در حوزه اجرا نمی توان نادیده گرفت.

    نخست آنکه حداد در اجرایش و در پرداختن به جزئیات بیش از حد به متن پسیانی وفادار است. بدین معنی که اگرچه در کلیات، جا به جا کردن صحنه ها و پس و پیش کردن آن او با آزادی عمل رفتار می کند اما در جزییات صحنه پیرو همان دستورالعملی است که پسیانی در مقام نویسنده برای او نوشته است و در واقع شاید بخشی از ایراد را متوجه پسیانی نویسنده نیز دانست که جزیی ترین حرکات بازیگر را نیز در متنش نگاشته و به نوعی آن را کارگردانی کرده است. (با مراجعه ای به کتاب سه نمایشنامه از آتیلا پسیانی که توسط کارگاه تئاتر ایران منتشر شده است این مسئله کامل خود را نشان می دهد.)

    دومین نقطه ضعف عمده ای که می توان متوجه اجرای حداد دانست بسیاری از تمهیدات و تکنیک هایی است که در اجرای قبلی او "کسی نیست همه داستان ها را به یاد بیاورد" با آن روبرو بوده ایم از جمله سبزی خردکردن لیلی رشیدی، استفاده از کلاه های که چراغ به آن وصل است، گیتار نوازی و خوانندگی برزو ارجمند که همه در آن نمایش حضور داشتند و بخش عمده ای از پیکره این اجرا را نیز می سازند و حتی تعداد زیادی از بازیگران نمایش همان بازیگران اجرای قبلی او هستند و این در کارنامه کارگردانی که داعیه تجربی بودن و پویایی دارد کمی مسئله برانگیز است.

    با این همه این واقعیت را نمی توان نادیده انگاشت که "مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش" ارتباط راحت و موفقی با مخاطبش برقرار می کند و برخلاف ذهنیتی که در مورد تئاتر تجربی وجود دارد و آن را جدای از تماشاگر می داند و تئاتر تجربی را تئاتری نخبه گرا معرفی می کند، در این نمایش شاهد ارتباط موفق یک اثر تجربی با مخاطب عام هستیم.

    www.tebyan.net

    بیشتر

دیدگاه‌های فیلم مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش